Przeglądaj dostępne zdjęcia i obrazy (66 928) dla słowa kluczowego samolot wojskowy obrazy lub rozpocznij nowe wyszukiwanie, aby znaleźć więcej zbiorów zdjęć i obrazów. ikony izometryczne okręty podwodne, samoloty, żołnierze. zestaw sprzętu wojskowego płaskiego transportu pojazdów
10. General Dynamics F-111 Aardvark Amerykański samolot myśliwsko-bombowy, zaprojektowany w 1960 r., łączy prędkość z niesamowitą zwrotnością. Jednostka wielozadaniowa, ale przeznaczona głównie dla Marynarki Wojennej. W 1996 rp. maszyny te zostały wycofane ze służby w amerykańskim lotnictwie wojskowym. Najnowsza wersje Aardvark, F-111C, jest jednak nadal częścią australijskiej floty Królewskich Sił Powietrznych. Wyposażony głównie w uzbrojenie do atakowania celów naziemnych i Mig 31 FoxHoundNaddźwiękowy samolot przechwytujący produkcji radzieckiej. Zaprojektowany w latach 1972-1981, aby zastąpić maszynę MiG-25 Foxbat, której brakowało zwrotności przy dużych prędkościach. W FoxHoundzie po raz pierwszy na świecie zastosowano radar ze skanowaniem fazowym, co powoduje że MiG-31 może zwalczać równocześnie kilka celów powietrznych znajdujących się w dowolnym położeniu, w tym na tle ziemi (wody).8. F-15 EagleMcDonnell Douglas (obecnie Boeing) F-15 Eagle jest samolotem dwusilnikowym, przeznaczonym do działań w każdych warunkach atmosferycznych. Udowodnił swą skuteczność bojową w starciach na Bliskim Wschodzie z samolotami syryjskimi nad doliną Bekaa w 1982 r. oraz w pojedynczych walkach powietrznych pomiędzy maszynami izraelskimi a syryjskimi MiG-ami. Izraelczycy na F-15 zestrzelili większość z 48 samolotów syryjskich, a sami stracili pięć maszyn. W 1981 roku izraelskie F-15 stanowiły eskortę rajdu na iracki reaktor Osirak pod Bagdadem. W 1991 roku amerykańskie i saudyjskie F-15 A i C zestrzeliły 34 irackie samoloty i 3 śmigłowce, tracąc dwa, zaś F-15E były używane do atakowania celów naziemnych głównie na głębokim zapleczu. W tym czasie za sprawą zestrzelenia kilku Migów-25 został nazwany przez pilotów "Foxbat killer". Ogółem w walkach powietrznych F-15 zestrzeliły około 100 samolotów i śmigłowców, tracąc co najmniej 8. Żaden F-15 nie został stracony w walce powietrznej. Do dziś piloci latający na F-15 zestrzelili 104 samoloty i śmigłowce XB-70 ValkyrieNorth American XB-70 Valkyrie (ang. Walkiria) – amerykański naddźwiękowy samolot eksperymentalny z początku lat 60. XX wieku, opracowany i zbudowany w zakładach North American Aviation w układzie kaczki z nowatorskimi, składanymi w pionie końcówkami skrzydeł. Celem programu, prowadzonego na zlecenie Dowództwa Strategicznych Sił Powietrznych USA (ang. SAC – Strategic Air Command), a złożonego jeszcze w latach 50., było sprawdzenie możliwości skonstruowania stratosferycznego bombowca strategicznego, zdolnego do latania z prędkościami zbliżonymi do 3-krotnej prędkości dźwięku (mach 3), a następnie wprowadzenie go do produkcji seryjnej pod nazwą B-70 (przewidywano wyprodukowanie 50 sztuk). Zbudowano 2 prototypy. Pierwszy z nich oblatano 21 września 1964 roku, drugi – 17 lipca Bell X-2 StarbusterBell X-2 Starbuster – eksperymentalny samolot amerykański zbudowany w celu zbadania charakterystyk lotu w zakresie prędkości od 2 do 3 Ma oraz zbadaniu wpływu bariery cieplnej na stateczności i właściwej sterowności samolotu lecącego z prędkościami dużo wyższymi niż prędkość dźwięku było tylko jednym z niewielu problemów napotkanych podczas doświadczeń w lotach z prędkościami rządu 3 Macha. Przy prędkościach tego rzędu bardzo ważną okazała się tzw. bariera cieplna, czyli poważne nagrzewanie się maszyny na skutek tarcia aerodynamicznego. Bell X-2 skonstruowany ze stali nierdzewnej i stopów miedzi i niklu, napędzany dwukomorowym silnikiem rakietowym XLR25 o ciągu regulowanym od 11 do 67 kN, oraz skośnymi skrzydłami, był przystosowany do działań w tak ekstremalnych warunkach. Był również zdolny do lotu powyżej mierzalnych granic atmosfery, na granicę przestrzeni MiG-25 FoxbatRadziecki samolot naddźwiękowy osiągający prędkość maksymalną odpowiadającą liczbie Macha równej 3. Zakładano dla niego różne funkcje, w tym przenoszenie pocisków manewrujących, jak również mały 5- do 7-osobowy transport pasażerski, ale głównym celem było stworzenie nowego samolotu rozpoznawczego latającego na dużych wysokościach oraz ciężkiego myśliwca przechwytującego. Produkcje seryjną rozpoczęto na początku 1969 r. Ogółem wyprodukowano 1190 MiG-25 – myśliwskie MiG-25 P oraz rozpoznawczo-bombowe MiG-25 R, w kilkunastu wersjach aż do zakończenia produkcji w 1984 SR-71 BlackbirdSamolot dalekiego zwiadu strategicznego. Zaprojektowany na przełomie lat 50. i 60. XX wieku na zamówienie CIA, eksploatowany przez CIA, NASA i USAF. Dwusilnikowy odrzutowy średniopłat w układzie delta, osiągający prędkość Mach 3 oraz wysokość 24-28 km, dzięki temu był nieosiągalny dla ówczesnych systemów obronnych. SR-71 był samolotem nieuzbrojonym, dwumiejscowym, w drugiej kabinie za pilotem znajdował się operator RSO, czyli operator elektronicznej aparatury zwiadowczej. Jej zasięg pozwalał na głęboką penetrację terenu przeciwnika bez konieczności przekraczania granic i naruszania obszaru powietrznego X-15Amerykański rakietowy samolot doświadczalny wyprodukowany przez firmę North American Aviation, na którym ustanowiono szereg rekordów prędkości i wysokości lotu, zdolny także do lotów suborbitalnych. Maszyna wykorzystywana przez amerykańskie siły powietrzne i NASA. W amerykańskim lotnictwie obowiązują dwie definicje lotu kosmicznego. USAF przyznaje odznaki astronautów wszystkim, którzy lecieli na wysokości większej, niż 80 kilometrów, a FAI ustaliło granice lotu kosmicznego na wysokości 100 kilometrów. Trzynaście lotów X-15 przekroczyło wysokość 80 kilometrów, a dwa z nich granicę 100 X-43ABezzałogowy samolot X-43A pobił w 2004 r. światowy rekord prędkości. Pomknął nad Pacyfikiem na wysokości 34,5 km z prędkością aż 11 tys. 200 km/godz., czyli niemal dziesięć razy większą niż prędkość dźwięku. X-43A to dzieło NASA, demonstrator nowej technologii, pozwalającej na uzyskiwanie prędkości hiperdźwiękowych, czyli ponad pięć razy większych od prędkości spalania paliwa używa powietrza atmosferycznego, dzięki temu nie musi dźwigać zbiorników z tlenem, ciężkich i grożących eksplozją, w jakie wyposażone są dzisiejsze rakiety. Mógłby zabierać na pokład więcej paliwa, towarów lub ludzi, w ciągu kilku godzin dotrzeć do każdego celu na naszej planecie i wrócić bez międzylądowania czy tankowania w locie. Mógłby również grać główną rolę w pierwszym etapie (atmosferycznym) wznoszenia statków i ładunków na Space Shuttle Amerykański wahadłowiec, używany przez NASA do umieszczania w przestrzeni kosmicznej sztucznych satelitów Ziemi i próbników kosmicznych oraz prowadzenia przez kilkuosobową załogę badań naukowych i eksperymentów technicznych na orbicie. Osiąga maksymalną prędkość mil na godzinę. Wyposażony w trzy potężne silniki główne (SSME - Space Shuttle Main Engine). Dodatkową moc potrzebną do startu zapewniają dwie rakiety na paliwo stałe, przymocowane po obu stronach tego zbiornika.Imitacja samolotu bojowego. Po naciśnięciu na tylne koła usłyszymy dźwięki startującej maszyny. Do tego niektóre elementy zaczną świecić. Ponadto szybki napęd i szczegółowe wykonanie z pewnością urozmaicą zabawę.Z pewnością ostatnim symbolem „zimnej wojny” w dziedzinie lotnictwa wojskowego stał się myśliwiec przewagi powietrznej F-15 Eagle. Wprowadzenie go do służby w połowie lat siedemdziesiątych zapewniło lotnictwu amerykańskiemu całkowitą supremację w powietrzu. Maszyna ta w rękach doświadczonych pilotów spisywała się tak dobrze, że politycy radzieccy wywarli gorączkowy nacisk na konstruktorów w celu opracowania ekwiwalentu. Oblatany kilka lat później w biurze Suchoja prototyp T-10, w założeniu półtora raza lepszy od F-15, niestety zupełnie nie sprostał maszynie amerykańskiej. Kolejne podejście biura Suchoja do tego tematu zaowocowało co prawda prototypem Su-27, który wedle zapewnień twórców miał dorównać F-15, jednak rzeczywistość okazała się znacznie mniej różowa dla supermanewrowego Su-27. F-15 pozostaje w służbie już od ćwierćwiecza i nadal produkowane są jego kolejne wersje. Jednocześnie maszyna ta nadal jest niepokonana w walkach powietrznych, co wydaje się ewenementem na skalę światową. Przedsiębiorstwo McDonnell Douglas Koncern McDonnell Douglas powstał w 1967 roku w wyniku połączenia firm McDonnell Company i Douglas Aircraft Company. Ta pierwsza, założona w 1939 roku, w połowie drugiej wojny światowej firma rozpoczęła prace nad pokładowymi samolotami myśliwskimi o napędzie odrzutowym. W 1944 roku w powietrze wzniósł się prototyp myśliwca FH-1 Phantom, a następnie kolejne w serii F2H Banshee i F3H Demon. Właśnie te maszyny wprowadziły myśliwskie lotnictwo US Navy w erę odrzutowców. W połowie lat czterdziestych rozpoczęto prace nad ciężkim samolotem myśliwskim tak zwanego głębokiego przenikania – XF-88 Voodoo. Po zbudowaniu dwóch prototypów nastąpiła jednak zmiana wymagań technicznych US Air Force i firma podjęła program szerokiej zmiany projektu. Tak powstał w 1954 roku ponaddźwiękowy myśliwiec wielozadaniowy F-101 Voodoo. Kolejnym przedsięwzięciem McDonnella był ciężki myśliwiec wielozadaniowy F-4 Phantom II, wyprodukowany w liczbie pięciu tysięcy sztuk w ciągu dwudziestu lat. Douglas Aircraft Company powstała w 1920 roku. Od początku istnienia dostarczało US Navy pokładowe samoloty bombowe i torpedowe. Firma odnosiła sukcesy także na rynku cywilnych samolotów pasażerskich (DC-1, DC-2, DC-3) i transportowych (C-47, C-54). W czasie drugiej wojny światowej produkcja jeszcze bardziej się zwiększyła. Opracowano tu samolot szturmowo-bombowy A-20 i pokładowy bombowiec nurkujący SBD Dauntless. Po wojnie wrócono do produkcji znakomitych maszyn komunikacyjnych. Najpierw powstał DC-7, a następnie, w 1958 roku, DC-8, który obok Boeinga 707 stał się najpopularniejszym w tamtych latach samolotem pasażerskim o napędzie odrzutowym. W połowie lat czterdziestych Douglas prowadził dwa duże programy badawcze samolotów doświadczalnych D-558-II i X-3, które służyły poznawaniu zjawisk fizycznych występujących w lotach ponaddźwiękowych. Jednocześnie nie zaniedbywano produkcji wojskowej. W 1948 roku wyprodukowano pokładowy myśliwiec odrzutowy F3D Skynight, a trzy lata później – F4D Skyray, którego konstrukcję wzorowano na niemieckim myśliwcu o napędzie rakietowym Me 163. Kilka lat później na bazie jego konstrukcji stworzono prototyp naddźwiękowego F5D-1 Skylancera, który jednak nie wszedł do produkcji seryjnej. W 1951 roku na zamówienie US Navy powstał pokładowy dwusilnikowy samolot bombowo-szturmowy o napędzie odrzutowym A3D Skywarrior. Inny samolot Douglasa, skonstruowany w 1954 roku lekki pokładowy samolot szturmowy A-4 Skyhawk, został wyprodukowany w dużej liczbie na potrzeby US Navy i licznych odbiorców zagranicznych. Po połączeniu obu firm w koncernie McDonnell Douglas opracowano i wdrożono do produkcji w 1972 roku doskonały ciężki myśliwiec przewagi powietrznej F-15 Eagle, będący przedmiotem tego opracowania, a kilka lat później podjęto współpracę z Northropem w celu opracowania i produkcji pokładowego samolotu myśliwsko-szturmowego F/A-18 Hornet. W 1997 roku nastąpiła fuzja firm McDonnell Douglas i Boeing. Powstała firma jest obecnie jednym z głównych producentów samolotów cywilnych i wojskowych na świecie. Narodziny koncepcji Rozwój koncepcji, która w przyszłości doprowadziła do powstania F-15, zapoczątkowano u progu lat sześćdziesiątych. Prace nad nowym samolotem zostały zdeterminowane przez dwa odległe, lecz znamienne wydarzenia. Po pierwsze na skutek analizy konfliktów, w których brały udział Stany Zjednoczone po drugiej wojnie światowej, zmieniła się amerykańska doktryna wojenna. Zasadę zmasowanego odwetu zastąpiono ideą elastycznego reagowania, która dawała szersze pole manewru administracji waszyngtońskiej w przypadku wojen lokalnych lub konfliktów o niskiej intensywności. Z ideą tą nierozerwalnie została związana doktryna przewagi w powietrzu. Zakładała ona posiadanie takiego lotnictwa myśliwskiego, które skutecznie chroniłoby własne wojska przed środkami napadu powietrznego przeciwnika, a także dostatecznie zabezpieczałoby własne lotnictwo uderzeniowe przed wrogimi myśliwcami. Do realizacji takich zadań potrzebny okazał się samolot o dużej autonomiczności w wykonywaniu zadań (potrzebny był mocny radar do samodzielnego wykrywania celów, bez wsparcia radarów naziemnych), skutecznie zabezpieczony przed środkami obrony przeciwlotniczej i dużym zasięgu. Poza tym maszyna miała charakteryzować się cechami „czystego” myśliwca, czyli przede wszystkim wysoką manewrowością. Dziewiczy lot pierwszego prototypu(fot. National Museum of the USAF) Drugim wydarzeniem okazała się publiczna prezentacja w połowie lat sześćdziesiątych nowych samolotów radzieckich, MiG-23 i MiG-25. Analitycy Departamentu Obrony podejrzewali już od kilku lat istnienie radzieckich maszyn nowej generacji, lecz dopiero ich przedstawienie stało się impulsem do zintensyfikowania prac nad nowym myśliwcem przewagi powietrznej. Waszyngton uznał pod ich wpływem, że nie posiada maszyny, która mogłaby stawić czoła tym konstrukcjom. Jak okazało się kilka lat później, osiągi radzieckich myśliwców mocno przeceniono, a ich użycie przez lotnictwo radzieckie służyło innym celom, niż planowano to w US Air Force. Maszyny te okazały się znacznie mniej zwrotne, słabiej wyposażone i zdolne do osiągania wyśrubowanych osiągów tylko przez krótki czas. Pierwsze podejście do tematu nowego myśliwca powstało w następstwie olbrzymiego sukcesu F-4. Maszyna ta okazała się doskonałym samolotem myśliwskim i równie dobrym bombowcem. Powstała na zamówienie US Navy i szybko została zaadaptowana dla US Air Force. Historia lotnictwa nie zna chyba bardziej uniwersalnej konstrukcji. Jednocześnie u progu lat sześćdziesiątych pojawiła się nowa koncepcja aerodynamiczna płatowca – zmienna geometria skrzydeł. Nowa formuła wydawała się obiecywać tak wiele korzyści, że naturalne było zastosowanie jej do nowego myśliwca. Powstający samolot miał zaspokoić zamówienia zarówno US Navy, jak i US Air Force, chociaż wymagania obu kontrahentów wyraźnie się różniły. Takie podejście wynikało z rachunku ekonomicznego. Zakładano, że nowy myśliwiec powtórzy sukces Phantoma II i spowoduje unifikację sprzętu, a co za tym idzie – znaczną redukcję kosztów. Pod koniec 1961 roku powstały wymagania na tak zwany TFX (Tactical Fighter eXperimental, taktyczny myśliwiec doświadczalny). Po wielu zmiennych decyzjach (na każdym etapie konkursu wygrywała inna firma) pod koniec 1962 roku ogłoszono zwycięstwo General Dynamics. Tak narodził się F-111. F-111 praktycznie nie spełnił niczyich oczekiwań. US Navy wycofała się z programu już na etapie badania prototypu – uważała, że nowy samolot jest zbyt wielki, ma za mały zasięg i niewystarczającą moc silników w stosunku do masy płatowca. US Air Force brnęły dalej w rozwijanie awangardowej, lecz niezbyt efektywnej konstrukcji, która w końcu wyewoluowała do realizacji w sumie marginalnych zadań bombowych i szturmowych. O F-111 można było powiedzieć wszystko, tylko nie to, że jest rasowym samolotem myśliwskim. Amerykanie wciąż nie mieli swojego supermyśliwca. Listopad 1974 roku; F-15A świeżo po przybyciu do 555. Taktycznej Szkolnej Eskadry Myśliwskiej(fot. US Air Force) Nowa koncepcja samolotu narodziła się na podstawie prac byłego pilota, wtedy inżyniera, Johna Boyda. Opracował on ideę walki powietrznej w oparciu o zasadę zachowania energii. Na bazie między innymi jego prac powstały wymagania na nowy samolot określony F-X (Fighter eXperimental). Właśnie pod wpływem jego sugestii zmieniono wymagania dotyczące osiągów nowego samolotu. Przede wszystkim zmniejszono prędkość maksymalną z Mach 3 do 2,5. Jednocześnie zwiększono stosunek ciągu do masy do 0,95:1. Trzykrotna prędkość dźwięku była już wtedy do osiągnięcia przez inżynierów, lecz pociągała za sobą znaczny wzrost masy, głównie ze względu na potrzebę użycia cięższych materiałów. Duża masa płatowca była nie do pogodzenia z zakładaną wysoką manewrowością. Zwrotność samolotu określona jest bowiem stosunkiem siły nośnej, którą mogą wytworzyć skrzydła, do masy płatowca. Następny problem to opory bryły samolotu przy dużych przeciążeniach. Aby je pokonać, samolot musi osiągać duże kąty natarcia, które są źródłem kolejnych oporów. Dzięki tym zabiegom masę perspektywicznej maszyny określono na 20 ton. Boyd poszedł dalej w swojej teorii. Wypracował taktykę manewrowania zachowującego energię maszyny, która sprowadzała się do manewrowania ponad maszyną przeciwnika, wytracania prędkości kosztem nabierania wysokości. Takie manewrowanie nie doprowadzało do szybkiej utraty energii kinetycznej, występującej w klasycznej walce powietrznej. Wszystko to doprowadziło do sformułowania następujących wymagań na nowy samolot w ramach programu F-X: skrzydło o odpowiednio niskim obciążeniu powierzchni (jak na tamte czasy), przystosowane do walki manewrowej, stosunek ciągu do masy samolotu duży zasięg, a co za tym idzie – odpowiednio długi czas patrolowania, jednoosobowa załoga, wytrzymałość zmęczeniowa struktury nie mniejsza niż 4000 godzin, niska pracochłonność odtworzenia gotowości bojowej (około 11 roboczogodzin), dookólna widoczność z kabiny, autonomiczny rozruch napędu, maksymalna masa startowa 18–19 ton, wyposażenie w nowoczesną dopplerowską stację radiolokacyjną. Do powyższych wymagań doszły wytyczne w sprawie uzbrojenia. Do łask powróciło uzbrojenie strzeleckie. I tej dziedzinie nowy myśliwiec miał okazać się pionierem. Planowano zainstalować mu działko kalibru 25 milimetrów na amunicję bezłuskową. Jednocześnie samolot miał zostać uzbrojony w pociski kierowane nowej generacji, ze względu na zbyt małą skuteczność pocisków Sparrow i Sidewider. Wymagania te rozesłano 30 września 1968 roku do producentów. Po analizie projektów wstępnych 30 czerwca 1969 roku wybrano oferty trzech producentów: Fairchild-Republic, McDonnell i Northrop. Z firmami tymi zawarto kontrakty warte 15,4 miliona dolarów. W dniu 23 grudnia 1969 roku ogłoszono zwycięzcę konkursu. Jako najlepszy wskazano projekt McDonnella. Rozwój konstrukcji Zwycięski projekt McDonnella Douglasa model 199-B powstał nakładem dwóch i pół miliona roboczogodzin. Wstępny kontrakt opiewał na budowę aż dwudziestu samolotów przeznaczonych do prób i badań: dziesięciu prototypów wersji jednomiejscowej, dwóch prototypy treningowej wersji dwumiejscowej i ośmiu maszyn przedseryjnych. Samolot, nie bez perturbacji, otrzymał oznaczenie F-15 i nazwę Eagle. Ostatnim podjętym przez Pentagon programem lotniczym był YF-12 Lockheeda, więc kolejnym oznaczeniem stało się F-13. Numer ten właściwie należał się rozwijanemu przez US Navy myśliwcowi Grummana, ale marynarka wskazała, że maszyna US Air Force koncepcyjnie była pierwsza i dla swojego myśliwca zażądała oznaczenia F-14. Tak też się stało. Siły powietrzne nie dały się jednak nabrać i, wskazując na wcześniejszy oblot prototypu F-14, optowały za kolejnym numerem. Taki też im przyznano, opuszczając w oficjalnym nazewnictwie pechową trzynastkę. Wstępne założenia Pentagonu mówiły o zamówieniu 749 sztuk, z których 108 miało powstać w wersji dwumiejscowej oznaczonej początkowo jako TF-15, a następnie jako F-15B. Szefem konstruktorów nowego samolotu został projektant z wieloletnim doświadczeniem – George Graff. Inżynier ten zdobywał doświadczenie w zespole projektującym słynnego F-4. Pilot w kabinie F-15C(fot. US Air Force / Staff Sgt. James Williams) W czasie prac projektowych niezwykle dużo czasu poświęcono doskonaleniu aerodynamicznemu bryły płatowca. Pracochłonne badania przyniosły wiele efektów w postaci pionierskich koncepcji aerodynamicznych. Niewątpliwie należały do nich skręcenie geometryczne płata, tak zwane zakrzywienie stożkowe, które powodowało niewielkie wysklepienie przy kadłubie, a znaczne przy końcu skrzydła, usterzenie poziome z uskokiem krawędzi natarcia i wloty powietrza z daleko wysuniętą przed skrzydło górną krawędzią. W celu poprawienia charakterystyk w lotach z prędkością naddźwiękową i manewrowości zastosowano zdwojone usterzenie pionowe. Stosunkowo niewielkie obciążenie powierzchni nośnej pozwoliło zrezygnować z rozbudowanej mechanizacji skrzydła, co uprościło ich budowę. Płat miał jedynie klapy na krawędzi spływu. Część badań przeprowadzono na modelach latających zrzucanych z samolotu NB-52. Modele były sterowane radiem i wykonane w skali 3:8. Za ich pomocą badano charakterystyki płatowca w korkociągu, przy przeciągnięciu i w lotach na dużych kątach natarcia. Jednocześnie z konkursem na nowy samolot odbywał się konkurs na nowy silnik. W celu zapewnienia odpowiednich charakterystyk pod uwagę brano jedynie silnik dwuprzepływowy o niskim stopniu dwuprzepływowości. Taki silnik już istniał. Był to Pratt & Whitney TF-30, który napędzała F-111. Konstruktorzy uznali jednak, że jest to silnik niespełniający ich wymagań. Okazał się za ciężki i zbyt skomplikowany oraz nie dawał odpowiedniego ciągu. Do konkursu na napęd dla nowego myśliwca wystartowały dwie firmy: General Electric z F-101 i Pratt & Whitney z nową konstrukcją F-100. W lipcu 1971 roku podjęto decyzję, że F-100 będzie napędzał F-15, zaś F-101 – F-14. US Navy, szukając oszczędności. Zrezygnowała jednak z rozwoju nowego silnika General Electric i do swojego myśliwca zastosowała jednostkę „wypróbowaną” na F-111, to jest TF-30. Decyzja ta miała się srogo zemścić na późniejszych F-14. F-100 okazał się silnikiem daleko nowocześniejszym niż poprzedni model ze stajni Pratt & Whitney. Chociaż mniejszy i lżejszy, miał wydajniejszy kompresor i o 27% wyższą temperaturę gazów na turbinie, a co za tym idzie – większy ciąg. Wymagania prędkości maksymalnej na poziomie Mach 2,5 wymusiły stosowanie regulowanych chwytów powietrza. Odbywało się to poprzez pochylanie wlotów (4 stopnie do góry i 11 stopni do dołu). Pozwoliło to utrzymywać kierunek i ciśnienie zasysanego powietrza zgodnie z wymogami silnika. Rozwój silnika, podobnie jak jego poprzednika, TF-30, nie przebiegał bez problemów. Wystąpiły kłopoty z łopatkami sprężarki i turbiny, która nie wytrzymywała tak dużego obciążenia cieplnego. Problemy okazały się tak duże, iż zagroziły powodzeniu całego programu. Zaniepokojony Pentagon powołał specjalną komisję, która miała zbadać sprawę wad silnika. Ustalono, że za kłopoty odpowiada stop, z którego zbudowano łopatki turbin. Pod wpływem znacznych obciążeń cieplnych dochodziło w nim do wewnętrznej korozji powodującej spadek wytrzymałości. Zmiana stali, z której wykonano turbiny, usunęła przyczynę niepowodzeń. F-15E w trakcie lotu szkoleniowego na Karoliną Północną(fot. US Air Force / Staff Sgt. Michael B. Keller) Podczas prób pierwszych F-15A w locie wystąpiły kolejne problemy z silnikiem. Tym razem zawodził dopalacz, Któego uruchomienie powodowało gwałtowny wzrost ciśnienia w jego komorze; w pewnych warunkach eksploatacyjnych było większe niż na turbinie. Było to nowe zjawisko występujące jedynie w silnikach dwuprzepływowych. Problem ten prześladował F-15, aż do końca lat siedemdziesiątych, kiedy nowy program sterowania dyszą zaradził tej wadzie. W konstrukcji F-15 Eagle w większości zastosowano klasyczne materiały konstrukcyjne. Płatowiec składa się z 34,4% duralu, 26,1% stopów tytanu (bardzo wysoki współczynnik zastosowania tego metalu), 3,3% stali i jedynie 1,0% procenta kompozytów oraz 0,6% włókien szklanych. 34,6% stanowią inne materiały, głównie wypełniacze komórkowe. Pierwszy prototyp F-15 wytoczono 26 czerwca 1972 roku. Po oficjalnej ceremonii maszynę rozmontowano i przetransportowano z zakładów McDonnella Douglasa w St. Louis do bazy lotniczej Edwards w Kalifornii. Oblot nastąpił 27 lipca 1972 roku. Lot był krótki i nie forsował konstrukcji. Każdy kolejny odbywał się jednak z większymi prędkościami i przeciążeniami. Pierwsze loty przebiegły pomyślnie, piloci i konstruktorzy byli przekonani, że nowy samolot spełni pokładane w nim nadzieje. Wystąpiły jednak pewne trudności w określonych warunkach lotu. Aby temu zaradzić, w kolejnych samolotach wprowadzono drobne poprawki: zmieniono obrys końcówek skrzydła z prostokątnego na owalny, dodano uskok krawędzi natarcia na sterolotkach i powiększono hamulec aerodynamiczny. Do marca 1974 roku wykonano na wszystkich dwudziestu maszynach 1500 lotów. Wszystkie zakończyły się sukcesem. Testowano między innymi tankowanie w locie, loty zespołowe, walki manewrowe. Jednym z „naturalnych” przeciwników F-15 okazał wcześniejszy samolot McDonnella – F-4. W walce powietrznej Eagle nie miał z nim problemów, w ostrych manewrach Phantom był bowiem zwinny jak ciężarówka z cementem. Inżynierom i konstruktorom udało się znacznie uprościć konstrukcję F-15 względem wcześniejszych maszyn, a co za tym idzie – podnieść stopień niezawodności konstrukcji. Dla potwierdzenia jego wyższości nad F-4 McDonnell Douglas przedstawił następujące dane: liczba F-15 F-4 przyrządów w kabinie 30 48 bloków wyposażenia 106 294 połączeń paliwowych 97 281 połączeń elektrycznych 808 905 połączeń w płatowcu 442 000 650 000 połączeń silnika z płatowcem 10 34 punktów smarowania 202 510 filtrów hydraulicznych 7 21 urządzeń sterowania 9 16 W porównaniu z F-4 nowy samolot okazał się więc bardzo bezpieczny i niezawodny. Firma podczas prób uznała, że może stracić cztery maszyny, co wynikało z kalkulacji strat przy badaniu wcześniejszych samolotów. Nie stracono ani jednej. Poza tym nowe silniki nie tylko dawały znacznie większy ciąg od tych stosowanych na Phantomie, lecz także były o 15 decybeli cichsze i dawały mniejsze zadymienie. Samolot okazał się konstrukcją bardzo perspektywiczną, gdyż kolejne modyfikacje zwiększały jego masę w niewielkim stopniu (około 100 kilogramów) podczas gdy F-4 w czasie podobnych zabiegów przytył prawie o półtorej tony! W październiku 1974 roku uruchomiono produkcję seryjną. 4 listopada podczas uroczystej ceremonii z udziałem prezydenta Geralda Forda przekazano do 555. Taktycznej Szkolnej Eskadry Myśliwskiej pierwszy egzemplarz seryjny. Była to maszyna dwumiejscowa F-15B. Maszyna szybko zdobyła uznanie pilotów dzięki doskonałym osiągom i wspaniałej manewrowości. Dwa miesiące wcześniej podczas przelotu na wystawę lotniczą w Farnborough w Wielkiej Brytanii zaprezentowano możliwości F-15 w dziedzinie długich przelotów bez międzylądowań. Było to możliwe dzięki przykadłubowym zbiornikom paliwa Fast Pack (Fuel and Sensory Tactical Pack). Zbiorniki te dawały niewielki opór aerodynamiczny i znacznie podnosiły zasięg samolotu. Planowano również umieszczenie w nich wyposażenia rozpoznawczego i zestawów do walki radioelektronicznej, lecz pomysłów tych nie zrealizowano. W szerokim wachlarzu zadań wykonywanych przez F-15 zawiera się także służba w eskadrach „Agresorów”, pomagających w szkoleniu i rozwijaniu umiejętności amerykańskich pilotów(fot. US Air Force) Ostatni nowatorskim pomysłem, który zrealizowano na pierwszych egzemplarzach F-15, okazał się HOTAS (Hands on Trottle and Stick – ręce na przepustnicy i drążku sterowym). Teraz pilot miał wszystkie przyrządy potrzebne w walce powietrznej zainstalowane na dźwigni sterowania ciągiem i drążku sterowym. Nie musiał w po omacku szukać odpowiednich przełączników, wszystko miał pod palcami. Niestety musiał się przy tym wykazać wielką zręcznością manualną. Dalszy rozwój Motto ekipy konstruktorów McDonnella Douglasa brzmiało: not a pound for air to ground (ani funta masy dla funkcji powietrze-ziemia). Dzięki temu powstał niemal doskonały myśliwiec przewagi powietrznej. Charakteryzował się łatwością pilotażu, aczkolwiek okazywał się „nerwowy” w obrocie w osi poprzecznej i dość powolny w beczce, za co odpowiadała olbrzymia powierzchnia skrzydeł. F-15A/B charakteryzował się bardzo dobrą stacją radiolokacyjną APG-63 przystosowaną do walki powietrznej. Radar ten wykrywał wrogie myśliwce z odległości 160 kilometrów. Chociaż nie miał takiego zasięgu i możliwości zwalczania kilku celów jednocześnie jak AWG-9 zastosowany w F-14, spisywał się w walce nadzwyczaj dobrze. Stacja mogła śledzić do dziesięciu celów jednocześnie, lecz w trybie ataku podświetlała tylko jeden. Poza tym nowy radar wyposażony był w wiele instalacji przeciwzakłóceniowych, na przykład układ szybkiej ucieczki z zakłócanej częstotliwości. Dane z radaru prezentowane były na wskaźniku przeziernikowym typu HUD. Niestety całkowicie zawiodło przewidywane uzbrojenie. Trudności w opracowywaniu nowych systemów (notabene niepokonane do dnia dzisiejszego) groziły poważnymi opóźnieniami całego programu. W związku z tym podjęto decyzję o rezygnacji z supernowoczesnego działka kalibru 25 milimetrów na amunicję bezłuskową firmy Philco-Ford i zainstalowano będące już wtedy standardem sześciolufowe działko napędowe M61A Vulcan kalibru 20 milimetrów. Wycofano się także z nowatorskich projektów w dziedzinie kierowanych pocisków powietrze–powietrze. Zamiast specjalnej odmiany rakiety AIM-54 Phoenix stosowanej na F-14 maszynę uzbrojono w zmodyfikowaną odmianę pocisku AIM-7F, który był standardowym uzbrojeniem F-4. Pożegnano się także z nowatorskim projektem kierowanego pocisku rakietowego powietrze–powietrze do bliskiej walki manewrowej XAIM-82. Przez pewien czas prowadzono badania jeszcze bardziej zaawansowanego pocisku tej klasy – XAIM-95 Agile. Wkrótce i ten program zamknięto. F-15 otrzymał klasyczne, acz znacznie zmodyfikowane pociski AIM-9L Sidewinder. Początkowo, ze względu na opóźnienia w realizacji badań, F-15 otrzymał starszą odmianę, stosowaną na Phantomach – AIM-9J. Pociski Sparrow montowano jeden za drugim po dwa na bokach skrzynkowego kadłuba, Sidewindery zaś – na bokach pylonów podskrzydłowych. Przy opisie wersji myśliwskich należy zauważyć, że treningowa wersja dwumiejscowa ma wszystkie możliwości wersji bojowej. Zabudowa kabiny instruktora nie zmniejszyła zapasu paliwa ani nie ograniczyła możliwości czy rozmiarów stacji radiolokacyjnej. Była to sytuacja wyjątkowa w rozwoju samolotów bojowych. Jedynym wymogiem zabudowy drugiej kabiny było usunięcie bloków systemu walki elektronicznej z przestrzeni zajmowanej przez fotel instruktora. Na samolocie możliwe jednak było instalowanie zasobników walki elektronicznej ALQ-131, co zapobiegło spadkowi wartości bojowej maszyny dwumiejscowej. Odpalenie pocisku AIM-7 Sparrow przez F-15C(fot. US Air Force / Master Sgt. Michael Ammons) Gdy F-15A przechodził próby w powietrzu, inżynierowie już pracowali nad poprawianiem swojego dzieła. W czasie pierwszych lotów i później, w służbie pierwszych egzemplarzy, wyszło na jaw kilka niedostatków nowej konstrukcji, które postanowiono szybko usunąć, modernizując projekt. Tak powstał F-15C/D Po pierwsze: zauważono, że struktura płatowca ma rezerwy objętościowe, które postanowiono wykorzystać do zwiększenia zapasu paliwa. Nowe zbiorniki wykonała firma Goodyear; mieściły one dodatkowo 846 kilogramów paliwa, co wydłużyło zasięg o blisko 15%. Maszyny przystosowano także seryjnie do montowania konforemnych, to jest dostosowanych do kształtu kadłuba, dodatkowych zbiorników paliwa. Ta modyfikacja wydłużyła zasięg aż o 77%. Następnie wzmocniono podwozie, którego struktura stała się wytrzymalsza o blisko 25%. (oryginalne okazało się zbyt słabe podczas lądowania przy silnym bocznym wietrze) i zastosowano zmodyfikowane opony o trwałości większej o 50%. Jednocześnie wprowadzono nowe hamulce o konstrukcji opartej na kompozytach węglowych. Samolot teraz nie tylko szybciej się zatrzymywał, ale przede wszystkim trwałość nowych hamulców była ośmiokrotnie większa. W kokpicie wprowadzono sygnalizację akustyczną uprzedzającą pilota o kątach natarcia, niesprawności podwozia, pożarze silnika i tak dalej. Wzmocniono strukturę płatowca, który mógł teraz wytrzymać przeciążenia do 9 g (poprzednio 7,3 g). Wymieniono fotel katapultowy Douglas IC-7 na nowocześniejszy klasy 0-0 McDonnell Douglas ACES II. Nowy fotel pojawił się już w ostatnich seriach produkcyjnych F-15A/B. Odrębnym zagadnieniem okazała się modernizacja stacji radiolokacyjnej. Sterowanie funkcjami stacji odbywało się na drodze oprogramowania, a nie obwodami elektronicznymi. Sprostać temu mógł nowoczesny komputer pokładowy o trzykrotnie większej szybkości obliczeniowej. Większa pojemność pamięci komputera pozwoliła dodać nowe tryby pracy radaru. Pierwszy to Raid Assesment (analiza nalotu), czy zdolność wydzielenia pojedynczego samolotu z ciasnej formacji. Drugi tryb to Track While Scan (śledzenie podczas przeszukiwania) – szczególnie użyteczna funkcja, wcześniej radar F-15 przestawał bowiem „widzieć” inne cele podczas ataku na jeden z nich. Następnie po raz kolejny przystąpiono do modernizacji silnika. Przede wszystkim chodziło o zniesienie ograniczeń eksploatacyjnych w pracy dopalacza. Problem był jednak trudny do rozwiązania. Początkowo wydłużono jedynie o 30% czas między przeglądami. Ostateczne rozwiązanie problemów z silnikami pojawiło się dopiero w połowie lat osiemdziesiątych wraz z wprowadzeniem do produkcji wersji F-100-PW-220, sterowanej na drodze elektronicznej. Działko M61 na F-15J(fot. Komatta, domena publiczna) Nowa wersja otrzymała także unowocześniony zestaw urządzeń do walki elektronicznej oraz zabudowane w kadłubie wyrzutnie flar i dipoli, które zaczęły wracać do łask. Wzmocniono także uzbrojenie samolotu. Teraz F-15 otrzymał nową wersję pocisku Sparrow – AIM-7M – o lepszych charakterystykach. Zastosowano także zmodernizowaną wersję Sidewindera – AIM-9M. Samoloty wersji C/D zastąpiły na linii produkcyjnej F-15A/B w końcu 1978 roku. Pierwszy lot odbył się 27 lutego 1979 roku. A już pod koniec 1982 roku podpisano kontrakt na wieloetapową modernizację samolotów F-15C/D. Program nazwano MSIP – Multi Stage Improvement Program, wieloetapowy program ulepszeń. Podpisano także kontrakt na ostateczną liczbę myśliwców: 774 F-15A/C i 120 F-15B/D. Kontrakt obejmował nie tylko produkcję unowocześnionych samolotów wersji C/D, ale również na doprowadzenie już wyprodukowanych maszyn F-15C/D do nowego standardu. Ze względów na intensywną i prawie dziesięcioletnią eksploatację myśliwców wersji A/B nie modernizowano. Unowocześniony F-15C/D otrzymał przede wszystkim w połowie lat osiemdziesiątych dopracowany silnik F-100-PW-220, który uwolnił go od kłopotliwych w walce ograniczeń eksploatacyjnych. Następnie zainstalowano jeszcze nowocześniejszą stację APG-70, mający dziesięciokrotnie pojemniejszą pamięć i trzykrotnie większą szybkość obliczeniową. Dodatnie układu syntetycznej apertury pozwoliło zwiększyć rozdzielczość radaru i wykonywać mapę terenu. Poza tym nowa stacja mogła współpracować z nowej generacji kierowanymi pociskami rakietowymi powietrze–powietrze średniego zasięgu – AIM-120 AMRAAM. Tym samym F-15 zyskał możliwość zwalczania kilku celów jednocześnie. Niestety wersja myśliwska niezbyt długo cieszyła się tą stacją radiolokacyjną. Od 1996 roku, w związku z podjęciem produkcji wersji uderzeniowej F-15 i przeznaczeniem właśnie dla niej radiolokatora APG-70, na samolotach myśliwskich zaczęto montować radar APG-63(V)-1, przeznaczony do walki z celami powietrznymi, pozbawiony układu syntetycznej apertury. Ostatnim urządzeniem wprowadzanym na F-15C/D jest aparatura NCTR: przystawka do radaru pozwalająca identyfikować samoloty za pomocą rozpoznania charakterystyki pierwszego stopnia sprężarki lub ostatniego stopnia turbiny, w zależności od tego, czy samolot jest „widziany” przez radar od przodu czy od tyłu. Produkcję wersji myśliwskich zakończono w listopadzie 1989 roku. Wznowiono ją na krótko w latach 1991–1992 w celu realizacji zamówień eksportowych z Izraela i Arabii Saudyjskiej, lecz maszyny te powstały na bazie wzmocnionego płatowca F-15E. 10 grudnia 1999 roku podjęto decyzję o modernizacji stacji radiolokacyjnej amerykańskich F-15C/D. Nowy radiolokator APG-63(V)-2 ma antenę ze skanowaniem fazowym i zmodernizowane urządzenie IFF (identyfikacja swój-obcy). Nowe radary montowane są na samolotach od grudnia 2000 roku. Samolot uderzeniowy – Strike Eagle F-15 powstał jako czysty myśliwiec przewagi powietrznej. Zgodnie z wieloletnią praktyką prawie wszystkich sił powietrznych każda maszyna myśliwska staje się jednak z czasem podstawą do konstrukcji samolotu szturmowego. Nie inaczej było w przypadku „Orła”. Na początku lat osiemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych sformułowano nową koncepcję walki – tak zwaną koncepcję Bitwy Powietrzno-Lądowej. Oznaczała ona między innymi podporządkowanie całości działań lądowych i powietrznych jednemu dowódcy, który realizował ogólny plan walki. Zakładała też nieco inną rolę lotnictwa. W szczególności wymagała niszczenia wielu małogabarytowych celów. Jednocześnie McDonnell Douglas we współpracy z Hughes Aircraft podjął na własne ryzyko opracowanie nowej wersji F-15. Nowy samolot miał przede wszystkim dokonywać precyzyjnych uderzeń w głębi terytorium wroga w każdych warunkach meteorologicznych w dzień i w nocy. Amerykański F-15E Strike Eagle z 335. Eskadry Myśliwskiej nad stanem Nevada(fot. Senior Airman Brett Clashman / US Air Force) Analiza charakteru zadań, które miał wykonywać przyszły samolot, wykazała, że jednoosobowa załoga byłaby przeciążona pracą, dlatego zdecydowano się na samolot dwumiejscowy. Głównym problemem okazało się przygotowanie odpowiedniego zestawu awioniki, który pozwoliłby wykonywać trudne i skomplikowane zadania. Prototyp nowej wersji powstał poprzez przebudowanie jednego z dwumiejscowych egzemplarzy wersji F-15B. Tak narodził się F-15E Strike Eagle. Obie kabiny otrzymały zupełnie nowe wyposażenie z wyświetlaczami wielofunkcyjnymi. Tylna kabina – operatora systemów uzbrojenia – otrzymała cztery monitory przeznaczone do prezentacji danych z radaru, systemu uzbrojenia i systemów śledzenia nieprzyjaciela. Jednocześnie zachowano drążek sterowy, orczyk i podstawowe przyrządy pilotażowe. Nowymi elementami stały się joysticki sterowania funkcjami radaru i urządzeń do obserwacji w podczerwieni LANTRIN/FLIR. Samolot otrzymał także dalmierz laserowy zintegrowany z laserowym wskaźnikiem celów. Stację radiolokacyjną stanowił nowy radar – APG-70, który do czasu uruchomienia produkcji seryjnej maszyny uderzeniowej montowano na zmodernizowanych myśliwcach F-15C/D. Przednia kabina otrzymała szerokokątny wyświetlacz HUD, trzy monitory prezentujące dane z radaru, mapę terenu i dane nawigacyjne. Samolot wyposażono w zbiorniki FAST Pack, które miały zostać już stałym elementem wyposażenia tej wersji. Jednocześnie zwiększono liczbę punktów podwieszeń, montując na tych zbiornikach cztery belki. Oprogramowanie samolotu przystosowano do współpracy z nowymi rodzajami uzbrojenia, takimi jak bomby kierowane i niekierowane czy kierowane pociski rakietowe klasy powietrze–ziemia AGM-65 Maverick. Demonstrator technologii wzbił się w powietrze w lipcu 1980 roku. Początkowo maszyna przechodziła testy fabryczne, a następnie, od końca 1982 roku, intensywne badania w bazie Edwards, które trwały do kwietnia roku 1983 i obejmowały wykonanie prawie dwieście lotów. Pierwszy prototyp nowej wersji wzniósł się w listopadzie 1982 roku. Miał wzmocniony płatowiec, przebudowany w prawie 60%. Zmiany objęły część nosową, aby pomieścić nowe wyposażenie, i część ogonową, którą przystosowano do montażu silników F-100 lub F-110 firmy General Electric. Wzmocniono podwozie, które otrzymało wypukłe klapy, aby zmieściło się w dotychczasowych wnękach. Konkurencyjny projekt przygotowała firma General Dynamics – F-16XL (w późniejszym okresie oznaczony jako F-16E/F). Była to maszyna znacznie zmodyfikowana względem swojego pierwowzoru o zupełnie nowym skrzydle. W 1983 roku doszło do prób porównawczych obu maszyn, a 24 lutego 1984 roku Pentagon podjął decyzję o wyborze F-15E. Decyzję uzasadniono przyczynami finansowymi, bowiem koszt dalszego rozwijania F-15E był prawie dwukrotnie mniejszy niż koszt programu F-16F. Poza tym F-15 był maszyną dwusilnikową, co zwiększało jego szanse na przetrwanie na współczesnym polu walki i dawało większy udźwig. F-15E mógł przenosić dwanaście ton uzbrojenia, co było imponującym osiągnięciem. Ten ostatni parametr jest bardzo ważny dla maszyn uderzeniowych. Przy tym należy pamiętać, że chociaż F-15E jest przeznaczony do misji szturmowych i bombowych, nie stracił nic z możliwości myśliwskich. W przypadku ataku wrogiego myśliwca, łatwo może więc przeistoczyć się ze zwierzyny w łowcę. Przystąpiono do budowy pierwszych F-15E. Zmiany w strukturze siłowej płatowca spowodowały niewielki spadek pojemności zbiorników paliwa (o prawie 200 litrów) i zmniejszenie jednostki ognia działka pokładowego do 512 sztuk amunicji (w kolejnych seriach produkcyjnych – 450 sztuk). Nowa struktura gwarantowała teraz resurs 16 000 godzin, czyli prawie dwukrotnie dłuższy niż pierwszych F-15A/B, i dopuszczona została do przeciążeń rzędu 9 g. Maszyna standardowo była wyposażana w zasobniki AAQ-13 i AAQ-14 systemu LANTRIN pod chwytami powietrza. Początkowo samolot otrzymał znany z poprzednich wersji silnik F-100-PW-220, ale w późniejszym czasie montowano docelową, mocniejszą wersję F-100-PW-229. W zmodernizowanym płatowcu istnieje możliwość zabudowy silnika F-110-GE-129, lecz dotąd opcji tej nie wykorzystano. Załoga w kabinie F-15E(fot. US Air Force) Samolot otrzymał bardzo nowoczesne wyposażenie do walki elektronicznej. Jest to urządzenie ALQ-135B, będące zmodernizowanym systemem pochodzącym z F-15C/D. Maszyna przystosowana jest do przenoszenia i użycia praktycznie wszystkich rodzajów uzbrojenia stosowanego przez US Air Force. Pierwszy samolot seryjny oblatano w 11 grudnia 1986 roku. Początkowo zamówiono czterysta sztuk, ale w związku z zakończeniem „zimnej wojny” liczbę ograniczono do dwustu. Produkcja na rzecz Stanów Zjednoczonych zakończyła się w 1991 roku, lecz nie zamknięto linii produkcyjnej ze względu na realizację zamówień eksportowych. Amerykanie jednak co jakiś czas zamawiali po kilka maszyn w celu bądź odtworzenia strat bądź ze względu na utworzenie rezerwy na wypadek wojny. W sumie do maja 2004 roku liczba dostarczonych do US Air Force F-15E osiągnęła 236 egzemplarzy. Odmiany eksportowe i wersje prototypowe F-15 okazał się maszyną wyspecjalizowaną i dość kosztowną, stąd krąg jego zagranicznych odbiorców jest niewielki i w zasadzie ogranicza się do najbogatszych klientów. Należy zaznaczyć, że nie ziściły się nadzieje producenta na powtórzenie sukcesu eksportowego Phantoma. Pierwszym potencjalnym klientem był szach Iranu, znany z ekstrawaganckich zakupów uzbrojenia w Stanach Zjednoczonych. Posiadający duże rezerwy finansowe z eksportu ropy naftowej Iran wydawał się wymarzonym klientem na kosztownego F-15. Ku rozczarowaniu McDonnella Douglasa szach wybrał konkurencyjną konstrukcję Grummana – F-14. Przeważyło w tym przypadku przekonanie, że Tomcat ma większe możliwości w zwalczaniu naruszających przestrzeń powietrzną Iranu radzieckich MiG-ów-25. Zobacz też: Samolot myśliwski F-14 Tomcat. Wysoka cena i wąska specjalizacja pierwszych F-15 odstraszyła kolejnych poważnych zainteresowanych – Republikę Federalną Niemiec i Wielką Brytanię, które w tym czasie poszukiwały myśliwca. Niemcy żądali większych możliwości atakowania celów naziemnych, Brytyjczycy zadowolili się zaś przeróbką własnego samolotu wielozadaniowego Tornado do wersji myśliwca przechwytującego – Pierwszym nabywcą okazał się Izrael, poszukujący nowych samolotów po stratach, które odniósł w wojnie 1973 roku. Państwo to dość szybko zdecydowało się na zakup dwudziestu pięciu nowych myśliwców, a żeby przyspieszyć wprowadzanie F-15, zdecydowało się na zakup czterech maszyn z serii przedprodukcyjnej. Jak wspomniano wcześniej, producent liczył się ze stratą w czasie prób 20% maszyn. Próby przebiegły nadzwyczaj pomyślnie, nie stracono ani jednego myśliwca, i właśnie ta nadwyżka została w pierwszym rzucie sprzedana Izraelowi. W 1977 dostarczono kolejne dziewiętnaście seryjnych F-15A i dwa F-15B. Kolejną dostawę przeprowadzono w 1991 roku, kiedy po znacznie obniżonej cenie Izrael zakupił używane F-15A (siedemnaście) i F-15B (pięć). Maszyny izraelskie pozbawione były instalacji do zrzutu bomb jądrowych. Podpułkownik David Iverson, ówczesny dowódca 492. Eskadry Myśliwskiej, chwali się pamiątkową naszywką za 4000 godzin nalotu na F-15(fot. US Air Force / Boeing / Lance Cheung) Na początku 1982 roku Izrael kupił F-15 nowszej wersji: dziewięć jednomiejscowych F-15C i sześć dwumiejscowych F-15D. Pod wpływem doświadczeń z ich użytkowania dokupił w 1985 roku dziewięć F-15C i dwa F-15D. Tu także nie było instalacji do zrzutu bomb jądrowych, poza tym izraelskie F-15C/D wyposażono w starsze (typowe dla F-15A/B) fotele katapultowe Douglas IC-7. Samoloty te zostały również pozbawione systemu walki elektronicznej ALQ-135. Maszyny izraelskie przystosowano do współpracy z izraelskimi rakietami powietrze–powietrze krótkiego zasięgu Rafael Python 4. Ostatnia dostawa tych maszyn dla Izraela nastąpiła w 1992 roku. Było to pięć F-15D. Maszyny te jednak oparto na płatowcu F-15E i wyposażono w radiolokatory APG-70. Kolejny kontrakt dla Izraela podpisano 12 maja 1994 roku. Dotyczył on już dostaw wersji F-15E. Dla tego państwa przygotowano eksportową wersję oznaczoną jako F-15I Ra’am. Od oryginału różniła się przede wszystkim brakiem systemu walki elektronicznej ALQ-135B, który zastąpiono odpowiednikiem izraelskim. Ponadto na izraelskich maszynach zastosowano celowniki nahełmowe. W sumie Izrael zamówił dwadzieścia pięć takich samolotów. Drugim zagranicznym nabywcą okazała się Japonia. W 1977 roku kraj ten postanowił kupić F-15 wraz z prawami do produkcji. Na potrzeby japońskiego kontrahenta przygotowano wersję F-15J, która w sumie była odpowiednikiem wersji F-15C. W wersji tej system walki radioelektronicznej ALQ-135 zastąpiono prostszym ALQ-8. Samoloty przystosowano do odbioru zautomatyzowanych komend systemu obrony powietrznej, była to więc modernizacja w kierunku myśliwca przechwytującego. Zgodnie z kontraktem Japonii dostarczono czternaście F-15 zbudowanych w zakładach McDonnella Douglasa, zaś pozostałe sto osiemdziesiąt sztuk powstało w zakładach Mitsubishi na licencji. Skrzydła i stateczniki produkowane były przez firmę Kawasaki. Jednocześnie japońskie zakłady Ishikawajima-Harima zakupiły prawa do produkcji silników F-100. Produkcję podwozia podjęły zakłady Sumimoto, wyrzutni pocisków rakietowych zaś – firma Nippi; koncern Fuji został dostawcą belek uzbrojenia i pokryw komór podwozia, a firma ShinMeiwa zajęła się produkcją podwieszanych zbiorników paliwa. Należy zaznaczyć, że Japonia stała się jedynym zagranicznym producentem samolotów F-15. Produkcja tej maszyny była dużym wyzwaniem dla japońskiego przemysłu lotniczego. Dwumiejscowa odmiana nosiła oznaczenie F-15DJ. Samoloty japońskie przystosowano także do współpracy z kierowanymi pociskami rakietowymi AAM-3 produkcji japońskiej, które częściowo zastąpiły amerykańskie AIM-9. Po podpisaniu porozumienia w Camp David dotyczącego ustanowienia pokoju na Bliskim Wschodzie Kongres wyraził zgodę na sprzedaż F-15 również do Arabii Saudyjskiej. W 1979 roku państwo to zamówiło czterdzieści pięć F-15C i piętnaście F-15D. Po ataku Iraku na Kuwejt w 1990 roku Arabia Saudyjska dokupiła dwadzieścia F-15C i cztery F-15D. Po zakończeniu wojny w Zatoce Perskiej państwo to zakupiło dodatkowo dziewięć F-15C i trzy F-15D. Podobnie jak przy ostatnich dostawach tych maszyn do Izraela, były to samoloty na bazie płatowca F-15E wyposażone w radiolokatory APG-70. Arabia Saudyjska po wojnie w Zatoce wykazała zainteresowanie także uderzeniową wersją F-15. McDonnell Douglas na potrzeby tego państwa przygotował uproszczoną wersję dwumiejscową oznaczoną jako F-15H. W wersji tej system walki radioelektronicznej ALQ-135B zastąpiono prostszym, stacja radiolokacyjna APG-70 została pozbawiona niektórych trybów pracy, a zamiast systemu zasobników AAQ-13 i AAQ-14 zastosowano uproszczone urządzenie Sharpshooter (bez możliwości współpracy z pociskami AGM-65) i Pathfinder (bez możliwości lotu zgodnie z rzeźbą terenu). Samolot został także pozbawiony zbiorników konforemnych. Już w maju 1993 roku Kongres zezwolił jednak na sprzedaż do Arabii Saudyjskiej nowocześniejszej wersji dwumiejscowej F-15S (początkowo oznaczanej F-15XP). Samolot ten mógł być już uzbrojony w AGM-65, został także wyposażony w urządzenie ALQ-135. Na maszynach tych można również instalować zbiorniki systemu FAST Pack. Arabia Saudyjska zamówiła czterdzieści osiem takich samolotów i dodatkowo dwadzieścia cztery F-15S zmodernizowane w kierunku walki powietrznej. Są one przede wszystkim pozbawione zasobnika Sharpshooter i Pathfinder, a także instalacji do użycia pocisków AGM-65. 18 kwietnia 2002 roku rząd Korei Południowej wybrał F-15K (eksportowa wersja F-15E) jako następcę używanych dotychczas F-4D/E i F-5. Umowa opiewała na czterdzieści maszyn. F-15K dysponują nahełmowym celownikiem, możliwością przenoszenia bomb JDAM i pocisków SLAM-ER. Wyposażone są jednak w stacje radiolokacyjne APG-63(V)-1, z możliwością modernizacji do standardu APG-63(V)-2. Na samolocie zabudowano zmodernizowany układ zakłócający ALQ-135M. Samoloty będą wyposażone w konforemne zbiorniki paliwa oraz zasobniki AAQ-13 i AAQ-14 systemu LANTRIN. Koreańczycy do swojego samolotu wybrali inny silnik – General Electric F-110-GE-129. To pierwsze F-15 z takim napędem. Dostawy dla Korei rozpoczęły się w 2005 roku. Ostatnim krajem, który zdecydował się na zakup samolotów F-15 jest Singapur. Wersja dla tego kraju, powstała na bazie F-15E, otrzymała nazwę F-15SG. Podobnie jak Koreańczycy, Singapur wybrał do napędu swoich maszyn silniki F-110-GE-129. Zastosowano stację radiolokacyjną APG-63(v)3, najnowszą wersję tej stacji z anteną AESA firmy Raytheon. System walki elektronicznej to najnowsze urządzenie ALQ-135M, maszynę wyposażono także w zasobnik celowniczo-nawigacyjny Sniper XR. Uzbrojeniem samolotu są najnowsze wersje pocisków AMRAAM i Sidewinder, Maverick i SLAM-ER. Jest to obecnie najnowocześniejsza wersja F-15. Dostawy rozpoczęto w 2009 roku. Mechanik przygotowuje F-15E do tankowania z włączonym silnikiem (hot pit refueling); na pierwszym planie widoczny zasobnik celowniczy Sniper(fot. US Air Force / Senior Airman Ashley J. Thum) Kolejną wersją F-15E jest F-15U oferowany jako wielozadaniowy samolot dla Kuwejtu. Jednak decyzja w sprawie jego zakupu nie zapadła. Najnowszą wersją uderzeniową jest F-15SE Silent Eagle o zmniejszonym echu radiolokacyjnym. Do tej pory nie znalazł się żaden nabywca na tę wersję. Na bazie samolotu F-15 Eagle powstał szereg maszyn prototypowych o różnym przeznaczeniu. W 1974 roku zaczęła się realizacja programu mającego na celu przygotowanie wersji rekordowej F-15. Już seryjne maszyny charakteryzowały się doskonałymi osiągami, dlatego też wydawało się, że jest to konstrukcja wymarzona do bicia rekordów. Uzasadnieniem takiego postępowania był zamierzony olbrzymi efekt propagandowy i reklamowy. W celu realizacji programu jedna przedseryjna maszyna jednomiejscowa wróciła do zakładów McDonnella. Wymontowano z niej całe zbędne wyposażenie, to jest radiolokator, systemy kontroli ognia i uzbrojenia, część instalacji, hak do lądowania, a nawet część przyrządów pokładowych. Zmyto także farbę. Uzyskano w ten sposób oszczędności na masie rzędu 900 kilogramów. Tak przygotowany samolot otrzymał nazwę Streak Eagle. Uzyskał on następujące rekordy czasu wznoszenia: wysokość (m) czas (s) 3000 27,57 6000 39,33 9000 48,86 12 000 59,38 15 000 67,04 20 000 122,94 25 000 161,02 30 000 207,80 Uzyskanie takich osiągnięć spowodowało natychmiastową reakcję Rosjan. Jednak ich rekordowa wersja MiG-a-25 – E-266 – uzyskała lepsze czasy jedynie przy wysokościach 25 i 30 kilometrów. Pozostałe rekordy zostały pobiła wiele lat później rekordowa wersję Su-27 – P-42. Kolejnym prototypem był wariant morski F-15N Seagle, który konkurował z F-14 w czasie wyboru myśliwca dla US Navy. McDonnell jako producent doskonałego myśliwca pokładowego F-4 liczył, że kolejny produkt znajdzie uznanie w oczach tradycyjnego odbiorcy. F-15 był lżejszy, szybszy, bardziej zwrotny i dynamiczny niż konkurent od Grummana. W lipcu 1971 przedstawiono marynarce projekt maszyny, który od seryjnego F-15A różnił się mocniejszym podwoziem ze zdwojonym kółkiem przednim, składanymi skrzydłami i hakiem do chwytania hamujących lin pokładowych. Samolot był o tonę cięższy od F-15A, lecz nadal miał lepsze charakterystyki niż F-14. Ponieważ marynarka odrzuciła tę propozycję, McDonnell zmodyfikował projekt, dodając końcówkę do uzupełniania paliwa w locie (system uzupełniania paliwa dla US Air Force różni się od stosowanego w US Navy). Dodano także klapy na krawędzi natarcia. Jednak marynarka po raz kolejny wskazała na F-14, uzasadniając decyzję lepszymi charakterystykami radiolokatora AWG-9 montowanego na Tomcacie. Prace nad zainstalowaniem takiego systemu na F-15 prowadziły do dalszego wzrostu masy samolotu o kolejne cztery i pół tony. W tym wypadku zalety F-15 już nie były tak oczywiste. Po raz kolejny powrócono do tematu morskiego w 1973 roku, kiedy F-14 przeżywał apogeum kłopotów związanych z nieszczęsnym silnikiem TF-30. Tym razem McDonnell zaprezentował projekt F-15N, wyposażony w radiolokator APG-64, umożliwiający uzbrojenie samolotu w pociski dalekiego zasięgu AIM-54 Phoenix, a przy tym znacznie lżejszy niż AWG-9. Jednak i tej propozycji nie przyjęto, koncentrując się na poprawianiu charakterystyk i niezawodności silnika TF-30. W latach 1971–1972 przedstawiono Pentagonowi propozycję opracowania na bazie F-15 myśliwca przechwytującego, który zastąpiłby starzejące się F-106, jednak i ten projekt odrzucono, ale pewne jego elementy znalazły się w wersji przeznaczonej dla Japonii. W końcu lat siedemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych realizowano program „Gwiezdnych Wojen”. Jednym z jego elementów było opracowanie specjalnego pocisku rakietowego do niszczenia satelitów. Pocisk taki został skonstruowała Vought Corporation. Rakietę o konstrukcji dwustopniowej nazwano ASAT. Wynoszona ona była na wysokość 24 kilometrów przez przystosowany do tego jednomiejscowy samolot F-15. Pierwszego odpalenia dokonano 21 stycznia 1984 roku. Po zakończeniu prób program zamknięto. Programem badań na znacznie szerszą skalę okazał się Short Take Off & Landing / Maneuver Technology Demonstrator – Krótki Start i Lądowanie / Manewrujący Demonstrator Technologii. W jego ramach w połowie lat osiemdziesiątych przebudowano jeden egzemplarz F-15B. Samolot otrzymał prostokątne dysze wektorujące ciąg w płaszczyźnie pionowej i dodatkową parę usterzenia poziomego przed skrzydłami. Tak przebudowany samolot oznaczono jako NF-15B (spotyka się także oznaczenie F-15B S/MTD). Samolot przewidziano do badań charakterystyk krótkiego startu i lądowania oraz dużej manewrowości w powietrzu. Samolot ten później przebudowano do konfiguracji określanej jako NF-15B ACTIVE; dysze płaskie zastąpiono okrągłymi, wektorującymi ciąg w dowolnym kierunku, i zmodyfikowano układ sterowania. Prace prowadzono w ramach programu ATF, z którego narodził się myśliwiec F-22 Raptor. F-15 ACTIVE w 1996 roku(fot. Lori Losey, NASA) W ramach tego właśnie programu ATF McDonnell Douglas przedstawił własny projekt myśliwca przyszłości na bazie konstrukcji F-15. Maszynie przyznano oznaczenie F-15XX i wyposażono w znacznie powiększony płat o powierzchni 62,2 metrów kwadratowych. Nowe skrzydło można było instalować na wyprodukowanych już maszynach. Zmiany spowodowały znaczny wzrost zasięgu, ale jednocześnie spadek prędkości maksymalnej do około Ma 1,8. Ten projekt nie został zaaprobowany przez Pentagon, ale pewne jego echa znalazły odbicie przy projektowaniu nowej wersji Horneta – F/A-18E/F. Z pewnością najdłużej rozwijanym i niezrealizowanym projektem na bazie F-15 jest wersja rozpoznawcza. RF-15 miał zastąpić szeroko stosowane samoloty RF-4, których zamówiono w sumie kilkaset sztuk, i w zamysłach konstruktorów powtórzyć ten sukces. Nowa wersja otrzymała zmodyfikowany dziób wzorowany na rozpoznawczych Phantomach. Na samolocie zainstalowano także kamery telewizyjne, radar obserwacji bocznej i liniowy skaner podczerwieni. Niestety ze względu na wysoką cenę samolot nie znalazł nabywców. Jeszcze jedną modyfikacją wzorowaną na różnorodności F-4 była wersja obezwładniania obrony przeciwlotniczej – Wild Weasel. Jedną z dwuosobowych maszyn poddano modyfikacji podobnej do tej, jaką przeszedł Phantom w wersji F-4G. Tu także przebudowano część nosową, w której zabudowano odpowiednie wyposażenie. W związku z zakończeniem zimnej wojny lotnictwo amerykańskie woli tańszego F-16CJ Block 50 wyposażonego w zasobnik do kierowania pociskiem AGM-88 HARM. Przyszłość F-15 Wchodząc do służby, F-15 Eagle ustanowił nowe standardy zwrotności. Piloci po raz pierwszy od czasu wejścia lotnictwa myśliwskiego w epokę lotów ponaddźwiękowych uzyskali możliwość prowadzenia walki manewrowej. Jednak świat nie stał w miejscu i nowe maszyny, zarówno amerykańskie F-16 i F/A-18, jak i rosyjskie MiG-29 i Su-27, dysponują już manewrowością daleko przewyższającą możliwości F-15. Prędkość w zakręcie ustalonym wynosi tylko 12 stopni na sekundę, a w zakręcie nagłym 16,5 stopnia na sekundę. Maksymalny kąt natarcia wynoszący 20 stopni także nie jest imponujący. Jeszcze gorsza jest szybkość obrotu w beczce. Tych parametrów nie można poprawić, bo na przeszkodzie stoją same gabaryty maszyny. Jednak myśliwiec ten wciąż ma niezaprzeczalne zalety. Jego głównym atutem pozostają znakomite osiągi. Małe obciążenie ciągu daje dużą prędkość wznoszenia i znakomite przyspieszenie. Poza tym F-15 ma wciąż ulepszane uzbrojenie i system kontroli ognia. Jak wykazały przeprowadzone walki powietrzne, jest to maszyna śmiertelnie niebezpieczna na średnich dystansach dla wszystkich współczesnych samolotów. Według oficjalnej taktyki F-15 nie angażuje się już w bezpośrednią walkę manewrową. Jeżeli jakiemuś szczęśliwcowi uda się uniknąć zestrzelenia i podejść na bliską odległość do F-15, ten dzięki swoim osiągom ma wyjść z walki, pozostawiając przeciwnika zwrotniejszym F-16. Jako samolot uderzeniowy F-15 będzie zapewne produkowany jeszcze przez dłuższy czas. Posiadane przez firmę Boeing zamówienia pozwalają na kontynuowanie produkcji do 2019 roku. Jest jednak wielce prawdopodobne, że ten doskonały samolot znajdzie kolejnych nabywców i wtedy siłą rzeczy czas jego produkcji ulegnie przedłużeniu. Jego niewątpliwe zalety, jak duży udźwig, daleki zasięg i doskonała awionika, predestynują go do roli bodaj najlepszego samolotu szturmowego na współczesnym polu walki. W 2014 roku rząd Stanów Zjednoczonych podjął decyzje o kolejnych modernizacjach floty F-15, umożliwiających ich eksploatację do co najmniej 2035 roku. Modernizacje mają objąć stacje radiolokacyjne (wszystkie samoloty maja otrzymać nieruchome ścianowe anteny typy AESA) i nowy aktywno-pasywny system walki radioelektronicznej EPWSS opracowany przez koncern Northrop Grumman. Zbiera on informacje o znajdujących się wokół samolotu źródłach zarówno promieniowania elektromagnetycznego, jak i promieniowania w podczerwieni. Dzięki rozmieszczonym odpowiednio antenom i detektorom podczerwieni system pozwala na automatyczne wykrywanie, identyfikację i klasyfikację tych źródeł pod względem stopnia zagrożenia dla samolotu. EPWSS zawiera w sobie również nadajnik zakłóceń aktywnych, który służy do zakłócania nie tylko radiolokacyjnych głowic rakiet przeciwlotniczych, ale również samych radarów. System ten ma możliwość lokalizacji źródeł promieniowania radiolokacyjnego i jest także odpowiedzialny za wystrzeliwanie pułapek termicznych, które mogą być odpalane w trybie automatycznym. Ponadto zostaną zmodernizowane kokpity samolotów w celu pełniej ich „cyfryzacji”. Zastosowanie bojowe Pierwszymi „Orłami”, które weszły do walki, były maszyny izraelskie. Już w czerwcu 1979 roku w walkach nad Libanem F-15A odniosły pierwsze zwycięstwo, zestrzeliwując cztery syryjskie MiG-i-21MF. Eagle’e działały jako osłona myśliwska Kfirów atakujących bazy Organizacji Wyzwolenia Palestyny. Maszyny syryjskie usiłowały przechwycić izraelskie samoloty uderzeniowe. Cztery F-15 natychmiast przystąpiły do ataku. Wywiązała się walka manewrowa, w której trzy MiG-i zostały zestrzelone ogniem działek pokładowych, a jeden – rakietą AIM-9. Był to tylko początek całej serii zwycięstw. Do połowy 1982 roku izraelskie „Orły” zestrzeliły jeszcze jednego syryjskiego MiG-a-21 i pięć MiG-ów-25. Formacja izraelskich F-15B i F-15D. Na nosach wszystkich trzech maszyn widać (zalecamy otworzenie zdjęcia w pełnej rozdzielczości) oznaczenia zwycięstw powietrznych nad myśliwcami syryjskimi.(fot. מינוזיג, Creative Commons Attribution-Share Alike International) Do najsłynniejszej bitwy powietrznej z udziałem izraelskich F-15 doszło 9 czerwca 1982 roku w dolinie Bekaa, gdzie starły się one ponownie z lotnictwem syryjskim. I tym razem F-15 działały jako osłona myśliwska szturmowych A-4 i Kfirów oraz F-4E. Podczas drugiej fali nalotu na pozycje syryjskie nad polem bitwy pojawiło się kilkadziesiąt syryjskich MiG-ów-21 i MiG-ów-23. F-15 natychmiast nawiązały kontakt bojowy z atakującymi. W tych olbrzymich zmaganiach piloci F-15 zestrzelili pociskami Sparrow i Sidewinder trzydzieści pięć maszyn wroga bez strat własnych! Następnie w ostrej walce manewrowej strącili kolejne siedem MiG-ów. Podobna sytuacja nastąpiła nazajutrz, kiedy praktycznie w ten sam sposób piloci F-15 zniszczyli w powietrzu sześć MiG-ów. W sumie w ciągu dwóch dni rezultat walk powietrznych wynosił 48:0 na korzyść F-15. Trudno o lepszą reklamę samolotu myśliwskiego. Kolejnym państwem, które użyło bojowo samolotów F-15, była Arabia Saudyjska. 5 czerwca 1984 roku dwa irańskie F-4 zaatakowały tankowce na obszarze saudyjskich wód terytorialnych. Dyżurująca para myśliwska F-15 została skierowana na formację agresorów. Obydwa Phantomy zostały zestrzelone pociskami AIM-7F. Jest to o tyle ciekawe, że piloci arabscy nie mogą poszczycić się szczególnie długą listą zwycięstw powietrznych. Następne starcie saudyjskich Eagle’i odbyło się już w czasie wojny w Zatoce Perskiej. 24 stycznia 1991 roku dwa irackie Mirage’e uzbrojone w znakomite pociski Exocet podjęły próbę ataku na okręty koalicji. Irackie samoloty leciały tuż nad ziemią, usiłując uniknąć wykrycia przez radary. Zostały jednak namierzone przez samolot wczesnego ostrzegania E-3C Sentry, który naprowadził na nie parę saudyjskich F-15. Obydwa Mirage’e zestrzelono pociskami AIM-9. Ostatnim państwem, które bojowo użyło, F-15 były Stany Zjednoczone. Udział amerykańskich F-15 w walce także rozpoczął się w czasie wojny w Zatoce Perskiej. Użyto tam na szeroką skalę dużej liczby tych maszyn, zarówno w wersji myśliwskiej, jak i uderzeniowej. Dokładny opis tych zmagań przekraczałby objętość niniejszego artykułu. Dość powiedzieć, że i tym razem F-15 okazały się niepokonane, odnosząc w powietrzu trzydzieści pięć zwycięstw. Należy przy tym zaznaczyć, że amerykańskie F-15 odnosiły tam zwycięstwa nad MiG-ami-29, i to nie tylko w starciach na średnich odległościach (które stanowiły większość działań tych maszyn), ale także w walce manewrowej! Jedyne straty wśród tych maszyn poniesiono w ogniu obrony przeciwlotniczej podczas misji uderzeniowych wykonywanych przez F-15E. Amerykańskie F-15 odniosły jeszcze trzy zwycięstwa powietrzne nad Irakiem już po zakończeniu wojny w Zatoce, kiedy patrolowały strefy zakazane dla lotnictwa irackiego. Kolejne zwycięstwa amerykańskie F-15 odniosły w czasie ataków lotniczych na Federację Jugosławii na wiosnę 1999 roku. 24 marca F-15C upolowały parę jugosłowiańskich MiG-ów-29. Tym razem zestrzelenia dokonano za pomocą nowego pocisku rakietowego AIM-120. Dwa dni później kolejne dwa jugosłowiańskie MiG-i-29 padły łupem AMRAAM-ów wystrzelonych z amerykańskich F-15C. Także w czasie tych operacji wykorzystywano F-15E do realizacji misji uderzeniowych na cele małogabarytowe z wykorzystaniem broni precyzyjnej, głównie bomb kierowanych. Samoloty F-15E wykorzystywano również w misjach uderzeniowych w Afganistanie w październiku 2001 roku. Dokonywały głównie precyzyjnych ataków przy użyciu uzbrojenia kierowanego. F-15DJ startuje z bazy Hyakuri(fot. Toshiro Aoki, Creative Commons Attribution-Share Alike Unported) Podobne misje wykonywały na przełomie marca i kwietnia 2003 roku w czasie wojny w Iraku, gdzie F-15 stał się obok F-16C podstawowym samolotem wykorzystywanym przez US Air Force. F-15C stacjonowały w bazie Al-Jaber w Kuwejcie, a uderzeniowe F-15E – w bazach Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej, Al-Udeid w Katarze i Al-Jaber w Kuwejcie. W czasie całej kampanii nie odnotowano ani jednej straty bojowej F-15, jednak w wyniku awarii utracono jednego F-15E. W 2007 roku izraelskie F-15I atakowały syryjskie instalacje nuklearne. Brak doniesień o stratach. Od 2009 roku Saudyjczycy używają zaś swoich F-15S do atakowania pozycji rebeliantów w Jemenie. Konstrukcja (F-15C/D) F-15 Eagle to dwusilnikowy, jedno- lub dwumiejscowy samolot myśliwski przewagi powietrznej zdolny do działań w dzień i w nocy w każdych warunkach atmosferycznych. Samolot zbudowano w układzie górnopłata z napędem turbowentylatorowym. Konstrukcja płatowca klasyczna duralowo-tytanowa z niewielkim udziałem stali i kompozytów. Resurs płatowca określono na 12 000 godzin, lecz eksploatacja jest prowadzona według rzeczywistego zużycia. Skrzydła trapezowe o prostej krawędzi natarcia i łamanej krawędzi spływu. Skos krawędzi natarcia wynosi 45°. Wznios skrzydła ujemny -1°. Powierzchnia nośna 56,5 metra kwadratowego. Obciążenie powierzchni nośne wynosi tylko 286 kilogramów na metr kwadratowy. Konstrukcja skrzydła dwudzielna, wielodźwigarowo-kesonowa. Przestrzeń kesonów wykorzystano jako integralne zbiorniki paliwa. W części przykadłubowej skrzydło ma konstrukcję pięciodźwigarową, w części lotkowej – czterodźwigarową. Trzy główne dźwigary wykonano z tytanu, a całość zaprojektowano zgodnie z zasadą bezpiecznego niszczenia. Bezpośrednie trafienie pociskiem kalibru 20 milimetrów w jeden z dźwigarów nie powoduje zniszczenia samolotu. Pokrycie skrzydła do połowy rozpiętości wykonano z blach tytanowych, w pozostałej części – z blach duralowych. Klapy, lotki i końcówki skrzydła wykonano jako konstrukcje przekładkowe z wypełniaczem ulowym. Kadłub skrzynkowy, nośny. Składa się z części przedniej, centralnej i tylnej. Część przednia o przekroju owalnym i konstrukcji półskorupowej mieści kabinę załogi, stację radiolokacyjną, wyposażenie elektroniczne i podwozie przednie. Środkową część kadłuba stanowi centropłat z wlotami powietrza do silników, zbiornikiem paliwa i zasobnikiem amunicyjnym. Konstrukcja półskorupowa zgodna z zasadą bezpiecznego niszczenia. Na górnej części umieszczono hamulec aerodynamiczny wykonany z kompozytów o dużej powierzchni. Wewnątrz prawego pasma zainstalowano działko Vulcan kalibru 20 milimetrów. Pod wlotami powietrza zabudowano komory podwozia głównego. Tylna część kadłuba stanowią dwie połączone gondole silników F-100. Konstrukcja półskorupowa, wykonana całkowicie z tytanu. Pomiędzy gondolami zabudowana jest stalowa przegroda będąca częścią struktury nośnej. Do przegrody tej zamocowany jest stalowy hak skracający dobieg na lotniskach wojskowych. Kabina jedno- lub dwumiejscowa ciśnieniowa, wentylowana i klimatyzowana, wyposażona w fotele katapultowe klasy 0-0 McDonnell Douglas ACES II. Opuszczenie samolotu możliwe jest do prędkości 1112 kilometrów na godzinę. Wiatrochron jednoczęściowy, osłona dwuczęściowa otwierana do góry i do tyłu. Tablica przyrządów składa się z trzech wielofunkcyjnych monitorów i klasycznych przyrządów jako rezerwowych. Pod wiatrochronem zainstalowano wyświetlacz przeziernikowy HUD, z którego pilot otrzymuje podstawowe informacje o parametrach lotu, uzbrojenia i sytuacji taktycznej, obserwując jednocześnie przestrzeń w przedniej półsferze. Wyświetlacz sprzężony jest z celownikiem i pozwala kierować systemami uzbrojenia. Kabinę zaprojektowano według filozofii HOTAS (Hands On trottle and Stick), co oznacza, że sterowanie wszystkimi systemami maszyny może się odbywać bez odrywania przez pilota rąk od drążka sterowniczego i dźwigni sterowania silnikami. Usterzenie wolnonośne z dwoma statecznikami pionowymi. Poziome płytowe z zerowym wzniosem. Może pracować zgodnie jako usterzenie lub różnicowo jako lotki. Płyty usterzenia wzajemnie wymienne. Wszystkie wykonano jako konstrukcje dwudźwigarowe. Pokrycie przekładkowe z kompozytu hybrydowego. Stery kierunku o konstrukcji jednodźwigarowej z pokryciem kompozytowym. Krawędź natarcia usterzenia poziomego z uskokiem wykonana ze stali. Układ sterowania klasyczny ze zwykłą statecznością. Samolot wyposażono w Control Augmentation System (system wspomagania sterowania), który zmienia przełożenia drążka na stery w zależności od prędkości i wysokości lotu. Jednocześnie układ ten zapobiega przeciągnięciu i przekroczeniu dopuszczalnych przeciążeń. Oddzielnym urządzeniem jest Stability Augmentation System (system wspomagania stateczności), wspomagający naturalną stateczność płatowca w locie. Dzięki odpowiednim procesorom system ten dokonywał szybkich, niewielkich wychyleń sterów, pozwalających utrzymywać wyznaczony przez pilota kurs. Podwozie trójzespołowe, wciągane hydraulicznie w locie. Przedni zespół wciągany do przodu z pojedynczym kołem chowany jest do wnęki pod kabiną pilota. Po schowaniu komora zamykana jest dwoma pokrywami, a goleń zabezpieczona zaczepem. Podwozie przednie sterowane hydrauliczne z kabiny. Podwozie główne z pojedynczymi kołami na półwidelcach i goleniach teleskopowych. Hamulce hydrauliczne Bendix z urządzeniem antypoślizgowym. Na końcu kadłuba stalowy hak do chwytania lin lotniskowych skracających dobieg. Zespół napędowy składa się z dwóch turboodrzutowych silników dwuprzepływowych z dopalaczami Pratt & Whitney F-100-PW-220 o ciągu 64 kN (107 kN z dopalaniem). Silnik ma wlot powietrza z ciałem centralnym i regulowane kierownice wlotowe. Za wlotem znajduje się trzystopniowy wentylator, a dalej dziesięciostopniowa sprężarka osiowa. Komora spalania typu pierścieniowego. Turbina wysokoprężna dwustopniowa z chłodzonymi łopatkami napędza sprężarkę, zaś niskoprężna, także dwustopniowa, wentylator. Dalej znajduje się rura bardzo efektywnego dopalacza zakończona regulowaną dyszą. Silnik uruchamiany jest za pomocą sprężonego powietrza pochodzącego z wytwornicy silnikowej i napędzającej rozrusznik pneumatyczny. Dużo uwagi poświęcono łatwości obsługi w warunkach bojowych. Silnik ma budowę modułową ułatwiającą naprawy i obsługę, sama wymiana trwa dziewiętnaście minut. Ponadto zastosowano specjalny układ zapobiegający pompażowi poprzez kierowane wieńce łopatek. Silnik charakteryzuje się niskim współczynnikiem dwuprzepływowości wynoszącym 0,6. Długość silnika wynosi 485 centymetrów, średnica – 118 centymetrów. Masa suchego silnika – 1386 kilogramów. Dzięki dużej sile ciągu silników F-15 ma stosunek masy do ciągu równy 1:1,2. Nawet dzisiaj jest to wynik imponujący i trudny do pobicia. F-15C z konforemnymi zbiornikami paliwa czekającymi na zamocowanie(fot. US Air Force) Instalacja paliwowa składa się z integralnych zbiorników skrzydłowych i zbiorników kadłubowych o łącznej pojemności 7836 litrów. Możliwe jest podwieszenie trzech zbiorników paliwa, co powiększa zapas do 14 646 litrów. Zainstalowanie dodatkowo zbiorników konforemnych powiększa pojemność instalacji do 20 470 litrów. Zbiorniki wewnętrzne samouszczelniające zapewniają szczelność po trafieniu amunicją do kalibru 12,7 milimetra. System zasilania każdego z silników niezależny. Instalacja hydrauliczna składa się z trzech całkowicie niezależnych obwodów o ciśnieniu roboczym 20,7 MPa. Instalacja służy do napędu klap, klapolotek, sterów, usterzenia poziomego, mechanizmów składania podwozia, siłowników wlotów powietrza i hamulca aerodynamicznego. Zasilanie – cztery pompy Abex. Instalacja elektryczna firmy Lear Siegler to dwie prądnice napędzane od silników 40/50 kVA oraz prądnica awaryjna napędzana hydraulicznie, przetwornice i akumulatory. Napięcie prądu stałego – 28 V. Napięcie prądu jednofazowego przemiennego – 114 V / 400 Hz. Napięcie prądu trójfazowego przemiennego – 36 V / 400Hz. Instalacja zasila pokładową awionikę, elektrozawory pozostałych instalacji oraz systemy uzbrojenia i oświetlenia. Instalacja klimatyzacyjna dostarcza do kabiny powietrze o odpowiedniej wilgotności, ciśnieniu i temperaturze. Zasilana jest z upustów sprężarek silnikowych. Służy ponadto do uszczelniania kabiny i zasilania kombinezonu przeciwprzeciążeniowego oraz chłodzenia awioniki. Instalacja przeciwpożarowa składa się z czujników i butli z środkiem gaśniczym umieszczonych przy agregatach silnikowych. Awionika. Podstawą systemu jest wielofunkcyjna stacja radiolokacyjna APG-63(V)-1 służąca do atakowania celów powietrznych. Zasada działania impulsowo-dopplerowska. Zasięg do 240 kilometrów. Stacja sprzężona z wyświetlaczem HUD MDD Electronics AUQ-20 może śledzić równocześnie do dziesięciu celów oraz naprowadzać pociski rakietowe AIM-7 Sparrow i AIM-120 AMRAAM; dysponuje trybem pracy „track while scan”, umożliwiającym wykrywanie kolejnych celów podczas śledzenia i podświetlania celów wykrytych wcześniej i zwalczanych. Ponadto samolot wyposażono w system nawigacyjny TACAN Collins ARN-111, komputer pokładowy IBM CP-1075 96K, transponder IFF Teledyne Electronics APX-101, system IFF Hazeltine APX-76, wskaźnik sytuacji w pionie Sperry, wskaźnik sytuacji w poziomie Collins, komputer nawigacyjny Honeywell, radiostacje Magnavox ARC-164 dla zakresu UHF, urządzenie do łączności szyfrowej, system przeciwzakłóceniowy ALQ-135 firmy Northrop, systemy ostrzegawcze Magnavox ALQ-128 i Litton ALR-56. Możliwe jest podwieszanie zasobnika z wyrzutnikiem flar i dipoli ALE-39 oraz zasobnika z aparaturą zakłócającą ALQ-131. F-15E Strike Eagle zrzuca bombę GBU-28(fot. US Air Force) Uzbrojenie stałe to sześciolufowe działko General Electric M61A Vulcan o szybkostrzelności 6000 strzałów na minutę kalibru 20 milimetrów zainstalowane w prawym napływie skrzydła. Zapas amunicji 940 naboi. Podawanie naboi z magazynka beztaśmowe. Po wystrzeleniu pocisków łuski wracają do magazynka. Uzbrojenie wymienne można podwieszać na dziewięciu węzłach. Na czterech po bokach kadłuba można instalować kierowane pociski powietrze–powietrze średniego zasięgu AIM-7M Sparrow lub AIM-120 AMRAAM. Po obu stronach głównych pylonów podskrzydłowych instalowane są wyrzutnie dla czterech pocisków krótkiego zasięgu AIM-9M Sidewinder. Pod kadłubem i na głównych węzłach podskrzydłowych można podwiesić dodatkowe zbiorniki paliwa. Zewnętrzne podskrzydłowe węzły podwieszeń nie są wykorzystywane. Podstawowe wersje samolotu F-15 Eagle F-15A – podstawowa wersja myśliwca przewagi powietrznej. F-15B – szkolno-bojowa wersja F-15A. Samolot zachował pełnię możliwości bojowych wersji jednomiejscowej. F-15C – zmodernizowany myśliwiec przewagi powietrznej. Maszyna otrzymała nowocześniejszy fotel katapultowy, udoskonalony radiolokator, szybszy komputer o większej pamięci, zmodyfikowany silnik, dodatkowy wewnętrzny zbiornik paliwa i wiele innych drobniejszych usprawnień. F-15D – dwumiejscowa szkolno-bojowa wersja F-15C. F-15DJ – dwumiejscowa szkolno-bojowa wersja wersji przygotowanej dla Japonii F-15J. F-15E – dwumiejscowa wersja uderzeniowa. Maszyna otrzymała nową stację radiolokacyjną przystosowaną do zwalczania także celów naziemnych, nowszą wersję awioniki, instalowane na stałe zbiorniki Fast Pack, znacznie szerszy arsenał uzbrojenia oraz podwieszane zasobniki AAQ-13 i AAQ-14. Samolot może być alternatywnie napędzany silnikami General Electric F-110. F-15F – niezrealizowana jednomiejscowa uproszczona wersja F-15E. F-15H – uproszczona wersja F-15E dla Arabii Saudyjskiej. W związku z przegłosowanym zakazem eksportu tej maszyny pozostała na papierze. F-15I – wersja uderzeniowa dla Izraela. Od amerykańskiej F-15E różni się głównie zainstalowaniem części wyposażenia elektronicznego produkcji izraelskiej, lepiej dostosowanego do warunków bliskowschodnich. F-15J – wersja myśliwska dla Japonii. Samolot poprzez zainstalowanie odpowiednich urządzeń (na przykład do radiokomendowego przechwytywania celów wskazywanych przez stacje naziemne) bardziej przypominał myśliwiec przechwytujący. F-15K – wersja szturmowa dla Korei Południowej. Ma dość zaawansowaną awionikę, ale stację radiolokacyjną starszego typu. Silniki F-110-GE-129 F-15N – morska wersja F-15 przygotowana na konkurs na myśliwiec eskortowy dla marynarki. Potem prezentowana przy okazji kłopotów F-14 z napędem. Miała wzmocnione podwozie, hak do lądowania na lotniskowcu i inną stację radiolokacyjną. Pozostała na papierze. F-15S (F-15XP) – zmodyfikowana wersja F-15H dla Arabii Saudyjskiej. Istotnie rozszerzono pierwotne możliwości F-15H w atakowaniu celów zarówno naziemnych, jak i powietrznych. F-15SG – wersja dla Singapuru. F-15SE Silent Eagle – wersja uderzeniowa o zmniejszonym echu radiolokacyjnym. Dotąd nie produkowana seryjnie. F-15U – uderzeniowa wersja proponowana dla Kuwejtu. F-15XX – wersja doświadczalna z nowym skrzydłem znacznie zwiększającym zasięg, lecz zmniejszającym prędkość maksymalną. Nie znalazła nabywców. NF-15B (F-15B S/MTD) – doświadczalna wersja krótkiego startu i lądowania. Samolot miał płaską dyszę wektorującą ciąg w płaszczyźnie pionowej i dodatkową parę usterzenia zamontowaną z przodu. NF-15B ACTIVE – kolejna wersja doświadczalna. Tym razem z aktywnym systemem sterowania i dyszami wektorującymi ciąg we wszystkich kierunkach. RF-15 – niezrealizowana wersja rozpoznawcza. Kronika oblotów rodziny F-15 Eagle 27 lipca 1972 – oblot pierwszego F-15A 7 lipca 1973 – oblot dwumiejscowej wersji F-15B 16 stycznia 1975 – pierwsze loty rekordowe Streak Eagle 26 luty 1979 – oblot pierwszego F-15C 4 czerwca 1980 – oblot pierwszego F-15J 8 lipca 1980 – oblot demonstratora F-15E 12 listopada 1982 – oblot prototypu F-15E 21 stycznia 1984 – pierwsze zestrzelenie satelity przez F-15A 11 grudnia 1986 – oblot pierwszego F-15E Dane techniczne F-15A F-15B F-15C F-15D F-15E silnik F-100-PW-100 F-100-PW-220 F-100-PW-229 ciąg (kN) 64 64 85 ciąg z dopal. (kN) 112 107 129,4 długość (m) 19,43 rozpiętość (m) 13,05 wysokość (m) 5,63 pow. nośna (m2) 56,50 masa własna (kg) 12 700 12 973 13 235 13 508 14 379 masa startowa (kg) 19 212 19 487 20 185 20 548 24 980 masa maksymalna (kg) 25 401 30 844 36 742 prędkość maksymalna (Ma) 2,5 prędkość maksymalna H=0 (Ma) 1,2 pułap (m) 19 800 19 800 18 300 wznoszenie (m/s) 270 254 240 zasięg (km) 4160 5560 5420 prom. działania (km) 1350 1800 1450 prom. działania H=0 (km) 900 1200 1050 rozbieg (m) 274 300 400 dobieg (m) 760 850 1050 Bibliografia Edmund Cichosz, Rozwój samolotów naddźwiękowych, Wydawnictwa Łączności i Komunikacji, Warszawa 1980. Jerzy Grzegorzewski, Współczesne samoloty myśliwskie, Wydawnictwa Łączności i Komunikacji, Warszawa 1988. Bill Gunston, Mike Spick, Modern Air Combat, Tiger Books International, London 1991. The World`s Great Interceptors, Brown Books, London 1993. Mike Spick, Nowoczesne myśliwce, Wydawnictwo Debit, Bielsko-Biała 2001 Ryszard Jaxa-Małachowski, Tomasz Makowski, Przegląd Konstrukcji Lotniczych F-15, Warszawa 1/95 Jacek Nowicki, Monografia F-15E Lotnictwo 16-31 maja 1994 J. Gruszczyński, Rybak, F-15 Eagle, Magnum Sp. z Warszawa 2001. Łukasz Pacholski, Eksportowe F-15, Lotnictwo 6/2013 US Air ForceSamoloty pasażerskie poruszają się ze średnimi prędkościami od 800 do 1000 km/h. Mniejsze samoloty pasażerskie, takie jak turystyczne awionetki, są w stanie przemieszczać się z prędkością ok. 300 km/h. Samoloty wojskowe mogą z kolei rozwijać prędkości maksymalne rzędu nawet 3000 km/h (rekord należy do North American X-15 Tuż przed wybuchem II wojny światowej Polska dysponowała już prototypami naprawdę nowoczesnych i groźnych dla Niemców samolotów. Nie zdążyliśmy rozpocząć produkcji Dwusilnikowy, potężnie uzbrojony samolot pościgowy PZL-38 „Wilk” miał całkowicie zastąpić przestarzałe myśliwce PZL P11. Był to projekt naprawdę nowatorski. „Wilk” był jednym z pierwszych samolotów o charakterze realnie wielozadaniowym - mógł służyć zarówno jako myśliwiec, jak i lekki samolot bombowy lub nawet (nowość wówczas) szturmowy. Dwa prototypy powstały już w 1937 r., jednak chwilę wcześniej w Tatrach zginął inż. Stanisław Nowkuński, główny projektant maszyny, co spowodowało opóźnienie dalszych prac. Do 1939 r. nierozwiązany pozostawał przede wszystkim problem doboru odpowiednich silników - ukończenie rozwojowej, wystarczająco mocnej wersji silnika PZL Foka uniemożliwiła II wojna światowa. W 1939 r. był też już gotowy projekt lekkiego myśliwca PZL-50 „Jastrząb”. Tu również podstawowym problemem uniemożliwiającym szybkie rozpoczęcie produkcji był brak odpowiedniego silnika, w wersji prototypowej z silnikiem Bristol Mercury VIII „Jastrząb” miał problem nawet z „wejściem na ogon” bombowca „Łoś”. Ostatnim z najciekawszych projektów polskiego lotnictwa wojskowego z przedednia wojny był lekki bombowiec PZL-46 „Sum”. W tym wypadku udało się efektywnie zakończyć próby prototypów, samolot okazał się szybki i zwrotny, a armia zamówiła w PZL najpierw 160 egzemplarzy, by następnie zwiększyć zamówienie aż do 300 sztuk. Już w 1939 r. zmieniono jednak priorytety zamówień - pierwszeństwo w produkcji miały mieć samoloty myśliwskie. Właśnie dlatego do wybuchu wojny nie zdążył powstać ani jeden seryjny egzemplarz „Suma”.
Siku Samolot Wojskowy - 0873 0873 (4006874008735) ( JOINEDIT17559426 ). Visas preces (10d) Cena 7.20 € 7.20 €
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego lot samolotem jest tak szybką metodą transportu na długie dystanse, to z pewnością rozwieję wszystkie twoje wątpliwości w tym artykule. Kiedy samolot wzbije się w powietrze, może lecieć z ogromną prędkością jednocześnie sprawiając, że lot samolotem jest na tyle wygodny, że można podczas niego zrobić sobie drzemkę. Czynników mających wpływ na prędkość samolotu jest wiele, a do najpopularniejszych należą – wiatr i pozostałe warunki pogodowe, waga samolotu, długość lotu oraz rodzaj paliwa lotniczego. Co decyduje o prędkości z którą leci samolot pasażerski ? Gdy samolot pasażerski (lub jakikolwiek inny samolot) wznosi się w powietrze, prędkości, z jakimi może lecieć, są ograniczone do zakresu pomiędzy prędkością przeciągnięcia samolotu, poniżej której samolot nie byłby w stanie wygenerować wystarczającej siły nośnej do kontynuowania lotu, a maksymalną operacyjną liczbą Macha, po przekroczeniu której część powietrza wokół skrzydła samolotu osiągałaby prędkości ponaddźwiękowe i obciążała konstrukcję samolotu ponad jej ograniczenia. Dodatkowo wraz ze wzrostem wysokości samolotu wzrasta również jego prędkość przeciągnięcia, ponieważ powietrze staje się cieńsze i samolot musi lecieć szybciej, aby utrzymać wysokość. Przygotowanie do lotu samolotem Boeing 737 przy użyciu mostu powietrznego. Z jaką prędkością leci samolot pasażerski ? Duże samoloty pasażerskie zazwyczaj latają w zakresie 880 – 950 km/h, ale ich prędkości startu i lądowania jak możecie się domyślać będą się różnić. Większość samolotów pasażerskich startuje z prędkością około 250 – 300 km/h, a samo lądowanie odbywa się z prędkością nie większą niż 270 km/h. Oto lista z najpopularniejszymi samolotami pasażerskimi i ich średnimi prędkościami przelotowymi : Airbus A320 – 950 km/hAirbus A380 – 1050 km/hBoeing 737-800 – 975 km/hBoeing 777 – 300ER – 1025 km/hBombardier CRJ-700 – 950 km/hEmbraer EMB-190 – 950 km/h Jeden z najnowocześniejszych długodystansowych samolotów pasażerskich – Boeing 777 należący do Emirates. Jaki jest najszybszy samolot pasażerski ? Ustaliliśmy punkt odniesienia, a teraz przyjrzyjmy się, jaki jest najszybszy samolot pasażerski. W przeszłości był to Concorde – jedyny naddźwiękowy samolot pasażerski w historii, który wykonywał regularne loty komercyjne. Concorde wystartował po raz pierwszy 2 marca 1969 roku, a do służby wszedł 21 stycznia 1976 roku. Od tego czasu do 24 października 2003 roku regularnie przewoził pasażerów z prędkością większą od prędkości dźwięku, głównie na trasie Nowy Jork – Paryż oraz Nowy Jork – Londyn. Maksymalna operacyjna prędkość wynosiła 2 500 kilometrów na godzinę, a prędkość przelotowa około 200 – 300 kilometrów mniej. Samolot pokonywał Atlantyk w około trzy i pół godziny, a czasami szybciej. Concorde na wystawie w Muzeum Techniki i Samochodów w Sinsheim (Niemcy). Concorde jest również, co zrozumiałe, rekordzistą pod względem najszybszego transatlantyckiego lotu pasażerskiego. Rekordowy lot z Nowego Jorku do Londynu odbył się 7 lutego 1996 roku i przy silnym wietrze w plecy trwał zaledwie 2 godziny, 52 minuty i 59 sekundy od startu do lądowania. G-BOAD, samolot, który pobił ten rekord, jest obecnie wystawiony w Muzeum Morza, Powietrza i Przestrzeni Intrepid w Nowym Jorku. Ponieważ Concorde przeszedł już do historii, a w zasięgu wzroku nie ma żadnego innego ponaddźwiękowego samolotu pasażerskiego, w dzisiejszych czasach musimy zadowolić się prędkościami poddźwiękowymi. Pierwszy lot transatlantycki odbył się w 1919 roku. Był on operowany przez US NAVY i trwał 24 dni.— Ciekawostka I choć większość samolotów odrzutowych lata z podobnymi prędkościami, to niektóre z nich latają nieco szybciej niż inne. Jedynym rodzajem samolotu pasażerskiego, który regularnie lata szybciej niż wszystkie inne, jest Boeing 747. Ten typ zazwyczaj lata z prędkością około 1050 kilometrów na godzinę, a w zależności od wersji, jego maksymalna prędkość wynosi 1102 lub 1127 kilometrów na godzinę. W rzeczywistości odnotowano, że 747 latał niekiedy nawet szybciej – z prędkością 1212 kilometrów na godzinę podczas niektórych lotów testowych. Nie został on jednak zbudowany tak, by wytrzymywać takie prędkości przez dłuższy czas. Boeing 747 linii British Airways. Z jaką prędkością leci prywatny odrzutowiec ? Jeśli uwielbiasz prędkość, prywatne odrzutowce są najlepszym rozwiązaniem. Na przykład Aerion AS2, może wykonać lot z Londynu do Nowego Jorku w niewiele ponad trzy godziny, ponieważ może lecieć z imponującą prędkością wynoszącą 1900 kilometrów na godzinę, co dla niektórych osób może być trudne do pojęcia. Dla porównania, taki sam bezpośredni lot Londyn – Nowy Jork w typowym samolocie pasażerskim może potrwać 7 godzin. Produkowany we Francji odrzutowiec Dassault Falcon 900 EX, może pomieścić do 19 pasażerów i lecieć z prędkością wynoszącą ponad 1000 km/h. Inne prywatne odrzutowce, które mogą latać z takimi prędkościami to Bombardier Challenger 850, Gulfstream G-500 i Dassault Falcon 7X. Nowy Bombardier Challenger 850 to koszt ponad 105 milionów złotych. Jak szybko latają samoloty wojskowe ? Jest tak wiele różnych typów samolotów wojskowych, że trudno jest określić przybliżoną prędkość, ale oto kilka ciekawostek. SR-71 w 1976 roku ustanowił rekord prędkości, kiedy to poleciał z bardzo imponującą prędkością ponad 3380 kilometrów na godzinę, jednak było to już dawno temu. Dlatego też możliwe, że nigdy nie poznamy najszybszego samolotu, ponieważ jest on utrzymywany w tajemnicy przez wojsko. Przykładem pokazującym, że z małymi prędkościami można również latać jest AeroVironment RQ-14 Dragon Eye UAV, któremu do lotu wystarczy prędkość około 33 kilometrów na godzinę. Drugą skrajnością może być niekoniecznie kwalifikowany jako samolot, a bardziej jako wahadłowiec kosmiczny – Boeing X-37B rozwijający prędkości do 17 500 kilometrów na godzinę. To prawie dwadzieścia razy szybciej niż samolot pasażerski, pamiętajcie o tym podczas waszego następnego lotu. Pomiędzy tymi ekstremami znajduje się wiele innych samolotów wojskowych, które latają z prędkościami 500, 800 czy 1600 kilometrów na godzinę. Amerykański myśliwiec Lockheed Martin F-35 Lightning II. Jak szybko latają samoloty jednosilnikowe ? Istnieją również samoloty jednosilnikowe, które poruszają się średnio z prędkością około 220 kilometrów na godzinę. Chociaż awionetki są małe, ich prędkości nie są wysokie, ponieważ jeden silnik nie wystarcza aby pokonać opór wiatru i inne niekorzystnie zjawiska podczas lotu. Samoloty jednosilnikowe mogą latać z prędkościami wynoszącymi nawet 400 kilometrów na godzinę, lecz pomiędzy nimi również są spore różnice, ponieważ niektóre z nich są znacznie większe od innych, co wyjaśnia rozbieżności w prędkościach. Cessna 172 – jest często używana w szkołach lotniczych. Młodzi piloci zaczynają od samolotów tego pokroju swoją przygodę. Podsumowanie Odpowiadając na pytanie, z jaką prędkością leci samolot, dla celów rekreacyjnych wystarczy pamiętać, że samoloty pasażerskie latają z prędkościami około 900 km/h, a samoloty o napędzie turbinowym znacznie wolniej, z prędkościami około 550 km/h. Nie oznacza to jednak, że niektóre typy samolotów nie są szybsze od innych, ani że nie istnieją inne czynniki, takie jak wiatr, które wpływają na czas potrzebny na pokonanie trasy z lotniska odlotu do lotniska przylotu. Zaskakująco, jednym z nich może być wysokość lotu i jeżeli chcecie się o niej dowiedzieć więcej to zapraszam do artykułu na ten temat. Inne rzeczy warte zapamiętania to fakt, że Concorde był najszybszym i jedynym ponaddźwiękowym samolotem pasażerskim do czasu wycofania go z eksploatacji w 2003 roku, oraz że obecnie najszybszym samolotem pasażerskim, którym można lecieć jest Boeing 747, lata on na przykład dla takich linii lotniczych jak British Airways, Lufthansa czy KLM.
Uzbekistan zestrzelił afgański samolot wojskowy - RMF24.pl - Obrona przeciwlotnicza Uzbekistanu zestrzeliła afgański samolot wojskowy podczas próby naruszenia uzbeckiej granicy powietrznej
Opis Dane szczegółowe Recenzje Dostawa i Płatność Produkty autora Opis Odkąd człowiek po raz pierwszy wzniósł się w powietrze, samoloty bojowe są motorem rozwoju techniki lotniczej, będąc jednymi z najbardziej pomysłowych i skomplikowanych konstrukcji, jakie kiedykolwiek Najlepsze samoloty wojskowe świata prezentuje 52 najważniejsze samoloty wojskowe ostatnich stu lat. Zawiera opis wszystkich rodzajów samolotów wojskowych, od dwupłatowych myśliwców i samolotów pokładowych po bombowce taktyczne, samoloty transportowe, myśliwce wielozadaniowe, strategiczne samoloty bombowe i niewykrywalne przez radary. Wśród opisanych maszyn są: trójpłatowy Fokker legendarny myśliwiec, którym latał Czerwony Baron Manfred von Richthofen, największy as myśliwski I wojny światowej; Mitsubishi A6M Zero, bardzo zwrotny japoński myśliwiec pokładowy, który dominował w powietrzu we wczesnym okresie wojny na Pacyfiku; pogromca czołgów Ił-2 Szturmowik, najliczniej produkowany samolot II wojny światowej; myśliwiec pionowego startu i lądowania Harrier, który jest w służbie od ponad 40 lat; niewykrywalny przez radary bombowiec B-2 Spirit, używany przez Amerykanów do precyzyjnych uderzeń podczas konfliktów w Kosowie, Iraku i Afganistanie; F-22 Raptor, myśliwiec przewagi powietrznej posiadający najbardziej zaawansowane rozwiązania techniczne, również czyniące go niemal niewykrywalnym. Dane szczegółowe Identyfikator produktu 558739 Tytuł Najsłynniejsze samoloty bojowe. Panorama techniki wojskowej Autor Thomas Newdick Wydawnictwo Almapress Język wydania polski Język oryginału angielski Liczba stron 224 Data premiery 2016-04-15 Rok wydania 2016 Wymiary produktu [mm] 300 x 210 Okładka okładka twarda Waga Produktu [kg] Cena detaliczna 70,00 zł Nasza cena 55,01 zł Recenzje Dostawa czas dostawy koszt za pobraniem InPost Paczkomaty 24/7 5. sierpnia, pt. — 8. sierpnia, pon. 11,99 zł bezpłatna dostawa od 249,00 zł Orlen Paczka 8. sierpnia, poniedziałek 6,99 zł bezpłatna dostawa od 249,00 zł DPD - Odbiór w Punkcie 9,99 zł bezpłatna dostawa od 249,00 zł Kurier DPD 11,99 zł bezpłatna dostawa od 299,00 zł Kurier InPost 14,99 zł bezpłatna dostawa od 299,00 zł Poczta Polska 8. sierpnia, poniedziałek 9,99 zł bezpłatna dostawa od 299,00 zł Poczta Polska - Odbiór w Punkcie 8. sierpnia, poniedziałek 7,99 zł bezpłatna dostawa od 249,00 zł Odbiór osobisty w Bielsku-Białej Produkty od Autora: Bestsellery Pakiet: Strefa przedszkolaka. Poziom B+ Sześciolatek Biologia na czasie 1. Podręcznik dla liceum ogólnokształcącego i technikum. Zakres rozszerzony Kocham Czytać. Seria logopedyczna. Pakiet 18 zeszytów Odkryć fizykę 1. Podręcznik ze zbiorem zadań dla liceum ogólnokształcącego i technikum. Zakres podstawowy Poznać przeszłość 4. Podręcznik do historii dla liceum ogólnokształcącego i technikum. Zakres podstawowy Upadek Mrocznego Rycerza. Batman Knightfall. Tom 2 Polecane Poradniki i albumy Dziki ogród Atomowe nawyki. Drobne zmiany, niezwykłe efekty Inteligentny inwestor. Najlepsza książka o inwestowaniu wartościowym Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały Zdrowie człowieka w niezdrowym świecie Prawo rezonansu. Nastrój myśli na realizację swoich pragnień
389, 90 zł. zapłać później z. sprawdź. 399,89 zł z dostawą. Produkt: Samolot WOJSKOWY Zdalnie Sterowany WLTOYS A220 3D. kup do 15:05 - dostawa jutro. dodaj do koszyka. 1 - 4 z 4 ofert. 1.
Modele samolotów wojskowych do sklejania Wojskowe samoloty do sklejania to modele kultowych i znanych maszyn, które odegrały znaczącą rolę w nie jednej wojnie, a także w służbie obejmującej czuwanie nad pokojem na świecie. Revell oferuje aż trzy kolekcje modeli samolotów wojskowych: Samoloty wojskowe do 1920, Samoloty wojskowe 1920-1949 i Samoloty wojskowe od 1949. Dzięki temu pasjonaci poszczególnych okresów militarnych czy też miłośnicy historii awiacji, bez problemu znajdą modele z określonego przedziału czasowego. Pierwsza kolekcja obejmuje modele samolotów wojskowych z czasów I wojny światowej. Myśliwce miały wówczas postać dwupłatowców czy nawet trójpłatowców – np. Fokker Triplane czy Sopwith Triplane. Najczęściej miały one konstrukcję drewnianą i pełniły raczej funkcję zwiadowczą. Wojskowe samoloty do sklejania z drugiej kolekcji to maszyny dużo nowocześniejsze, które stanowiły już siłę liczącą się w działaniach wojennych. Zwrotne i szybkie jednopłatowce, takie jak np. Supermarine Spitfire, Vought F4 U Corsair, Yakovlev Yak-3 napędzane coraz mocniejszymi silnikami i uzbrojone w prawdziwe groźne bomby i karabiny stały się znaczącym wsparciem dla wojsk lądowych i morskich. W zestawach Revell znajdują się zarówno myśliwce, jak i bombowce czy transportowce używane w okresie II wojny światowej. Trzecia kolekcja to modele samolotów wojskowych produkowanych od 1949 roku, która obejmuje maszyny doskonale nam już znane, począwszy od kultowego F16 poprzez MiGi i szereg pozostałych myśliwców odrzutowych, na samolotach wykonywanych w technologi stealth (np. F-117A Nighthawk Stealth Fighter) skończywszy. Sklejanie samolotów wojskowych to wspaniała rozrywka. A szeroki wybór modeli o zróżnicowanej skali odwzorowania i stopniu trudności pozwala znaleźć zestawy, całkowicie dostosowane do zainteresowań i umiejętności modelarza.
Masa własna V-22 Osprey wynosi ok. 15 tys. kg, natomiast startowa niespełna 27,5 tys. kg. Poruszająca się na pułapie do 8 tys. m maszyna może pokonać dystans nawet 4,4 tys. km. W kontekście uzbrojenia, V-22 jest wyposażony w dwa wielkokalibrowe karabiny maszynowe GAU-18 kal. 12,7 mm oraz dwa karabiny GAU-17 (Minigun).
Samoloty GTA. Jednym z najzabawniejsze pojazdy w różnych wydaniach GTA są Samolot. Oprócz pomocy w wykonywaniu różnych misji niezbędnych do ukończenia gry, pozwalają one cieszyć się znacznie bardziej realnym poprzednich artykułach mówiliśmy o różnych przyczepy w GTA o tablica importu i eksportu samochodów. Jednak tym razem przedstawiamy kompletny przewodnik Samoloty w Samoloty GTA: kompletny Co to jest samolot w Rodzaje samolotów w Samolot w GTA RC Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA Samolot w GTA P-996 Samolot BesraSamoloty GTA: kompletny przewodnikSkoncentrujemy się na wyjaśnieniu, czym są samoloty i jakie istnieją typy samolotów. Ponadto podajemy wskazówki, jak najlepiej wykorzystać każdy z tych to jest samolot w GTAL Samoloty GTA, To typ statków powietrznych, które pojawiają się w prawie wszystkich edycjach Grand Theft Auto, z wyjątkiem GTA IV. Aby wystartować, musisz przyspieszyć od ziemi, aż osiągną minimalną prędkość startową i nacisnąć (na standardowych elementach sterujących), aby samolotów w GTANastępnie szczegółowo omówimy wszystkie samoloty, które pojawiają się w różnych edycjach serii. Ponadto przedstawiamy najważniejsze informacje o każdym z nich:RC BaronDrontCedzidłoPies gończyMammatusSamolot kaskaderskiDwupłatowiecProchowiecNevadaSzamalOdrzutowiecAndromedaAT-400TitankoniokradHydraP-996 LaserBesraSamolot w GTA RC BaronGrand Theft Auto Vice CityPojawia się w dwóch misjach:Bomby uciekły!: W tej misji Baron zostanie załadowany bombami, które można rzucać pionowo. Celem tej misji jest zniszczenie wszystkich kubańskich pojazdów, a także wyeliminowanie wszystkich znajdujących się na Baron Wyścig: Misja rozpoczyna się na najwyższym piętrze garażu Centrum handlowe North Point, także w zabawny sposób. W tym przypadku Baron nie jest uzbrojony w nic, a misja polega na prostym wyścigu kontrolnym z trzema innymi Theft Auto: San AndreasMisje, w których się pojawia:Atak z powietrza: CJ musi używać karabinu maszynowego wyjąć Berkley RC Barons, zanim zniszczą antenę sygnału zasilające: Tym razem jest tak samo CJ stoi przy „sterach” barona, by zaatakować furgonetkę Berkleya i inne pojazdy, których Berkley używał do swoich dostaw, chociaż musimy nie tylko zniszczyć ich pojazdy, ale także zabić ich dostawców, którzy będą uzbrojeni i zaatakują nasz Baron: Misja drugorzędna jako hobby, którego cel jest podobny do celu linii zaopatrzenia: Zniszcz wszystkie samochody dostawcze Berkley w ograniczonym nie dadzą nam gwiazd za spowodowanie masakr tym samolotem, nawet vice city może wyglądać bardziej jak Dodo pod względem funkcji, chociaż w San nazwa nawiązuje do słynnego czerwony Baron z pierwsza wojna mogą przewozić dwóch mieszkańców . Na ogół nie mają problemów ze startem, ponieważ nie potrzebują dużo pasa w GTA DrontGrand Theft Auto IIITutaj pojawia się po raz to pierwsza gra, w której pojawia się pilotowany samolot, a także pierwszy sterowany pojazd się w Francis International Airport i hangar Donalda Love' tej wersji istnieje również „wariant” znany jako Martwy dodo, w którym latają nad miastem bez pilota i bez obracania śmigła. Jeśli zostaną zniszczone wyrzutnią rakiet, otrzymasz 4 gwiazdki pojazd jest Theft Auto Vice CityPojawia się ponownie, ale już nie jako pilotowany tej wersji się pojawia Martwy dodoŻe latać po mieście ze znakiem Elvisa a twoje śmigło nawet się nie poruszaMożna go zniszczyć wyrzutnią rakiet lub łowcą, ale będzie miał trzy gwiazdki badań i nadal będzie można go Theft Auto: San AndreasDodo wkracza na scenę w odwróconych kolorach i nieobrobionych skrzydłach, co czyni go jednym z najłatwiejszych w obsłudze tej wersji GTA Dead Dodo znika na w tej grze pojawia się na wszystkich trzech Theft Auto: Liberty City StoriesDodo pojawiłby się w tej grze, ale ostatecznie został usunięty, uważając go za ukryty pojazd, który, podobnie jak Hunter i Maverick, można zdobyć tylko w Cheat Device na w GTA CedzidłoGrand Theft Auto Vice CityBył to jego pierwszy występ jako jedyny nadający się do napędzania samolot spośród czterech, które się to dobry pojazd do poruszania się po Vice City, miał dobrą prędkość i łatwiejsze prowadzenie niż poprzednia edycja ciekawe, w tej grze samolot nie ma można znaleźć tylko w Filmy InterGlobal, jedna z właściwości, które gracz musi zdobyć i będzie bohaterem misji: Dodo Theft Auto: San AndreasW tej części Skimmer ma wiele podobieństw do tego z Vice City, ale z pewnymi różnicami technicznymi:Samolot ma zawisania nad ziemią i / lub lądowania samolot będzie powoli ulegał uszkodzeniom, aż do wybuchu; A zatem, zalecane jest tylko zderzenia z budynkiem przy dużej prędkości, wybuchnie bezpośredniozabijając San Andreas, ponieważ nie ma prądów, wodnosamolot może wystartować w każdym obszarze, w którym jest woda i będzie miał bardzo akceptowalną zanurzeniu w wodzie nie wybuchnie, ale powróci na swoje miejsce w normalnej tej grze Skimmer nie odgrywa ważnej roli w fabule, ale pojawia się w różnych miejscach, wszystkie w ostatnim dostępnym obszarze gry:Na plaży w pobliżu Przystań w górę rzeki do tamy Sherman, jesteś obok Wróbel tej samej rzece, ale już na północy, są dwie: jedna w rzece molo na zachód od Las Brujas a drugi na północy, w pobliżu mostu łączącego Tierra Robada i Bone County: na przystani drewnianego Theft Auto: Vice City StoriesTo trzeci i ostatni występ praktycznie te same parametry techniczne co San go znaleźć na przystani w Vice City w GTA Pies gończyGrand Theft Auto: San AndreasTo jest samolot dwumiejscowy z małą prędkością, ale akceptowalna obsługa, która pojawia się tylko w Grand Theft Auto: San pomieścić dwie osoby, w tym pilota, choć na pierwszy rzut oka wygląda na to, że ma miejsce dla sześciu gończy nie ma żadnego znaczenia w historii jak samolot, który wszedł na pokład w Fort Carson, który ostatecznie się również, że leci nisko nad stanem, powodując katastrofy w GTA MammatusGrand Theft Auto VJest to samolot o małej prędkości i dobrej to druga generacja Dodo, choć oczywiście jest znacznie większa od swojego się w Międzynarodowe lotnisko Los Santos i to jedyny sposób, aby go w GTA Samolot kaskaderskiGrand Theft Auto: San AndreasTo był jego jedyny występ w sadze GTA i nie miał specjalnej roli, z wyjątkiem misji Uczyć się latać, w którym są dwa testy kaskaderskie z tym samolot kaskaderskiznajduje się tylko w jednym miejscu: na lotnisku Zielone Łąki po zdobyciu przynajmniej srebrnych symboli we wszystkich testach w Akademii w GTA DwupłatowiecGrand Theft Auto: Vice City StoriesW tej grze a Wariant kaskaderski znane jako dwupłatowiec, wykazują duże podobieństwo fizyczne, chociaż oczywiście ten model wygląda na nieco burzy start jest bardzo trudny i niezbyt rola tego samolotu polega na prezentacji «Przestępcy ze skrzydłami«, W którym bierzesz udział w wyścigu w stylu Check point, chociaż jeśli wrzucisz bieg, możesz chodzić bez konieczności wykonywania tej w GTA ściereczka do zbożaGrand Theft Auto: San AndreasJak większość samolotów, Cropduster to robi pierwszy i jedyny występ w San cechy STOL i obsługę innych dwupłatowców, bez osiągania bardzo dużej prędkości i mało przydatnych do wspinania się bardzo biały proszek który jest prawdopodobnie używany do opryskiwania pól, co ma sens, ponieważ jest to pojazd do celów w GTA ProchowiecGrand Theft Auto VDuster to dwupłatowiec do fumigacji, jego jedyny wygląd jest w GTA V i jest dość podobny do SA Cropduster pod względem funkcji (oba są planami fumigacji).Można go znaleźć lądując na Hangar McKenzie a także na lotnisku Piaszczyste w GTA NevadaGrand Theft Auto: San AndreasNevada to samolot, który pojawia się tylko w San jest samolot duży i ciężki, ale łatwy do latania i z tyłu samolotu, podobnie jak w grze pasuje tylko CJ, ale w prawdziwym życiu bez problemu mógł przewozić 25 w misji Tama i wybuch., gdzie CJ używa go do późniejszego spadochronu w kierunku się samotnie w basenie wielkanocnym, a dwa z tych samolotów latają w GTA SzamalGrand Theft Auto Vice CityPo raz pierwszy pojawia się, ale nie jako statek powietrzny, ale jako prosta, nieruchoma i niezniszczalna jest zlokalizowane w Escobar Theft Auto: San AndreasW tej grze jest już włączony jako pojazd i bardzo praktyczne jest przemieszczanie się z jednego miejsca do drugiego, ponieważ jest szybki, bardzo łatwy w obsłudze, a przede wszystkim bardzo łatwy do znalezienia: Co ciekawe, w dwóch misjach w które wydaje się, to te, które wysyła nam Salvatore Leone:Swobodny upadek: Musisz zaatakować jednego z nich z Dodo, a gdy znajdziesz się w środku, zabić czterech Forellich i pilota w strzelaninie z perspektywy pierwszej osoby, a następnie dostać się za ster tego samolotu i wylądować na nim zwłokami. W tej misji uzyskasz dostęp do ukrytego wnętrza Marcos Bistro: Używasz go do iz Liberty City w celu zabicia hotshota Forelli w swojej Theft Auto VPo raz pierwszy pojawia się w uniwersum HD w Grand Theft Auto tej wersji Shamal pozostaje szybkim i wygodnym pojazdem w prowadzeniu, a także łatwym do tej wersji jest to samolot na tej działce ma wariant o nazwie Luxor, który jest prywatnym odrzutowcem nieco szybszym niż zwykły ShamalSamolot w GTA OdrzutowiecGrand Theft Auto IIITo był jego pierwszy to przenośny (to znaczy nie był solidny) i bezzałogowy samolot, który próbował naśladować komercyjne samoloty podczas lądowania i startu na międzynarodowym lotnisku nie mógł go prowadzić, nawet nie mógł go Theft Auto Vice CityTen pojazd, pojawił się ponownie, bez możliwości zabicia bohatera, że mógłby go ominąć i nic mu się nie wylądował i wystartował z lotniska bez zatrzymywania się, wykonując zwrot o 180º, korzystając ze specjalnej drogi lotniska, aby ponownie ciekawe, był to plik Boeing 727-200, która po wystartowaniu może jechać trasami, które przekraczają barierę graniczną, której Tommy Vercetti nie mógł Theft Auto AdvancePodobnie jak w poprzednich odsłonach, ponownie pojawia się jako niedostępny pojazd, po którym się nie Theft Auto: San AndreasPoczątkowo tego typu samoloty miały pojawić się w GTA: San Andreas, ponieważ statystyki osiągów były podobne do ujawnionych w grze sterowców, ale nie pojawiły się one w ostatecznej Theft Auto: Liberty City StoriesPo zniknięciu w Grand Theft Auto: San Andreas ten bezzałogowy Boeing 727-200 pojawia się ponownie, chociaż jest już solidny i Toni Cipriani może wspiąć się na szczyt Theft Auto: Vice City StoriesOprócz ogólnych cech, w tym nowości, że jest teraz solidna, w tej grze należy zwrócić szczególną uwagę:Z powodu błędu programowania Victor Vance może wsiąść do tego samolotu i nacisnąć standardowy przycisk, aby wejść do pojazdów. Bohater wejdzie do samolotu, a kamera ustawi się tak, jakby leciał AT-400. Nie można go swobodnie pilotować, ale będzie podążał swoimi z góry określonymi trajektoriami z Vance'em w Theft Auto IV i Grand Theft Auto IV: The Lost and the DamnedW GTA IV i jego późniejszym rozszerzeniu, samolot pełnił tę samą funkcję co LCS, będąc solidnym, znacznie bardziej szczegółowym i ulepszonym graficznie, choć nadal jest niezniszczalny dla lepiej Nie jeżdżę na lotnisko, ponieważ da nam to 4-gwiazdkowy jest to zbyt interesujące, ponieważ w przeciwieństwie do poprzedniej gry, nie może być pilotowany. Z dziwnych powodów nigdy nie startują ani nie tej wersji se oparty na Boeing Theft Auto: Chinatown WarsNa tej działce samoloty są nadal szczegółowe, ale nie da się ich obsłużyć, ponieważ należą do dekoracji gry, jak to się dzieje w przypadku Shamal Vice Theft Auto VW tej edycji pojawia się samolot o nazwie Jet, czyli ten sam samolot, co przeciwieństwie do swoich poprzedników, jest odgrywa roli w misjach i ze średnią prędkością (oczywiście ze względu na duże rozmiary).Można go znaleźć w Międzynarodowe lotnisko Los Santos (V).Pamiętaj, że istnieje inny samolot bardzo podobny do tego, tylko o mniejszym rozmiarze, którego nie można w GTA AndromedaAndromada pojawia się w San Andreas tylko jako ukryty pojazd, chociaż wydaje się, że odgrywa ważną rolę w misjach Stowaway i dom na to samolot transportowy, jeden z największych na świecie, z rampą umożliwiającą załadunek pojazdów lub pojazdem, który nie jest przeznaczony do użytku przez gracza, ma drobne jednak dobrą prędkość i sterowność musisz uważać, jeśli lecisz trochę mniejszy niż widoczne ukryte wnętrze w dwóch wspomnianych wyżej misjach, które jako ciekawostka, CJ zawsze kończy się pozostawianiem ich na w GTA AT-400Grand Theft Auto: San AndreasAT-400 ma zaszczyt zachować tytuł najdłuższy pojazd ze wszystkichpokonując Andromadę i prawdziwy Boeing się tylko w San Andreas, a dokładniej w hangar u stóp lotniska Las jest pojazd potrzebuję więcej toru, aby się wznieść. Osiąga bardzo duże prędkości w locie i jest w stanie osiągnąć maksymalną samolot niełatwo wylądowaćponieważ potrzebuje dużo miejscaMusi być zachowaj ostrożność podczas lotu niskoPonieważ najmniejsza przeszkoda może spowodować niechcianą myślisz o lądowaniu upewnij się, że masz dużą odległość do rozpoczęcia hamowaniaw przeciwnym razie dostaniesz się za ma określonej funkcji w historii tym samolocie jest bardzo popularny sport: zderzają się z w GTA TitanSamolot w GTA Grand Theft Auto VTytan to samolot opłata wojskowa podobna do przedział ładunkowy z tyłu samolotu. Będziesz musiał go silniki turbośmigłowe, które odróżniają Andromadę (ta ma silniki odrzutowe).Jeśli jesteś na Fuerte Zancudo, bardzo trudno jest się stamtąd Grand Theft Auto Online, jeśli możesz go kupić w Elitás Travel za $ 2,000, w GTA koniokradGrand Theft Auto: San AndreasRustler to samolot odrzutowy oparty na modelu P-51 Mustang używanym przez amerykańskie lotnictwo podczas II wojny to bardzo szybki i zwrotny samolot z wbudowanymi w skrzydła karabinami maszynowymi, przydatny nawet do zestrzelenia Hydr, jeśli uda ci się zajść za nimi i je samolot znajduje się tylko w lotnisko w zatoce wielkanocnej iw Lotnisku w Verdant ten samolot należałby do lotnictwa cywilnego, ponieważ znajduje się na lotnisku San Fierro, ale ma wbudowane karabiny maszynowe i historyczną przeszłość jako model z prawdziwego pojawia się wiele razy, szczególnie w Los Santos i na wsi San Andreas, często spoglądając na Mount Chiliad, aw niektórych przypadkach na rezydencje i domki samolot był bohaterem jednej z głównych misji: uczyć się w GTA HydraGrand Theft Auto: San AndreasTen samolot osiągnął rekord w sadze Grand Theft Auto: To najszybszy pojazd ze wszystkich (Aż do GTA V, skąd wyprzedza go Lazer).VTOL (pionowy start i lądowanie) tryb helikoptera: Pozwala na rozstawienie się jak helikopter z głowicami w pionie, nawet wtedy zwolni i zajmie dużo czasu, aby uzyskać wysokość, jednak z czasem obraca się, ponieważ obrót steru jest bardzo (Krótki start i lądowanie) Tryb dwupłatowy: aby móc latać w ten sposób konieczne jest umieszczenie dysz pod kątem 45º od morza, w pozycji samolotowy- W tym trybie Hydra będzie latać jak każdy samolot, nawet z prędkością znacznie większą niż jakikolwiek wyróżnia się również swoją San Andreas, Jest dodawany jako pojazd w GTA P-996 LaserGrand Theft Auto VP-996 Lazer (powszechnie znany jako Lazer) to Samolot wojskowy, który pojawia się tylko w Grand Theft Auto prędkość jest bardzo wysoka, równa się lub przewyższająca nawet Hydrę z Grand Theft Auto: San z pociski naprowadzane termicznie (i bez prowadzenia termicznego) i pistolet maszynowy z amunicją wybuchową, jest to wyraźne fizyczne odniesienie do General Dynamics F-16C Fighting samolot można tylko zdobyć kradzież w bazie wojskowej Fortu BesraGrand Theft Auto VFirma zachodnia Besra jest nieuzbrojony wojskowy samolot testowy który pojawia się w aktualizacji Szkoły latania GTA V San przeciwieństwie do trzech samolotów widocznych powyżej, Besra nie ma broni, ale to więcej niż wada jest zaletą, ponieważ zapewnia większą obsługę i prędkość niż sam Lazer, dzięki czemu stał się najszybszy samolot w sadze Grand Theft było to! Mamy nadzieję, że ten artykuł jest dla Ciebie przydatny. Jeśli teraz chcesz się dowiedzieć, jak to zrobić wojny gangów w GTA, Przeglądaj dalej Creative Stop. â € <Recommended for youW naszym slowniku szaradzisty dla hasla szybki i zwrotny samolot wojskowy" znajduje sie 129 definicji do krzyzowki. Jezeli znasz inne znaczenia dla hasla szybki i zwrotny samolot wojskowy" mozesz dodac je za pomoca formularza znajdujacego sie w opcji Dodaj nowy.
Lotnictwo znalazła swoje zastosowanie na polu bitwy, szczególnie wzrosła jej rola podczas ii wojny światowej i Ii wojny światowej. Dzisiaj porozmawiamy o to jest myśliwiec?To samolot wojskowy, którego głównym celem jest zniszczenie powietrznych jednostek przeciwnika. Używany jest jako dodatek powietrznych, pojazdów, chroni obiekty naziemne od wrogiego lotnictwa. Dość rzadko samolotów-myśliwce atakują morskie i naziemne tego typu odnoszą się do liczby obronnych typów uzbrojenia. Choć obecnie mają możliwość skutecznego ataku naziemnych niektórych konstruktorów, w najbliższym czasie, prawdopodobnie myśliwce są w stanie zastąpić "drony" (bezzałogowe statki powietrzne).Samoloty tego typu mogą mieć różne funkcje. Podjęta wyróżnić następujące ich rodzaje:Frontowe. Niszczą lotnictwo przeciwnika w zwrotnych walkach Niszczą zarówno cywilne, jak i cele Znajdują się w dużej odległości od chronionych obiektów i bronią je, niszcząc wroga rakiet Samoloty znajdujące się na uzbrojeniu Wykonują zadania wszystkich rodzajów i typów samolotów JakowlewaW czasie ii wojny światowej i Ii wojny światowej ostro powstała konieczność w tworzeniu wysokiej jakości samolotów. Utalentowany konstruktor Alexander Yakovlev opracował taki samolot w 1943 - radziecki samolot myśliwski, jeden z modyfikacji Yak-1. Od swojego poprzednika różni się silnikiem i krótkim skrzydłem. Szyby zastąpiono jedną pełnotłuste, co znacznie zwiększyło celem twórców było zwiększenie siły ognia i cechy bojowe. Zostało to osiągnięte kosztem maksymalnego ułatwienia samolotu. Yak-3 łatwo się przeciwstawił niemieckich samolotów i wszedł w skład najlżejszych myśliwców tego czasu. A szybkość jego mogła się rozwijać, aż do 650 kilometrów na mlekoMleko, o dziwo, produkt sezonowy. Produkcja mleka zaczynają wzrastać z wiosny, osiągają szczyt w lecie i w zimie są znacznie niższe. Można obejść dziesiątki sklepów w poszukiwaniu "prawdziwego" lub "na żywo", lub, jak wyrażone są technolodzy, "surowe...Gdy cyfry są smutnymi. Ujemna rentownośćMimo, że żaden przedsiębiorca nie będzie chciał pracować na własny koszt, biznes jest bardzo spontaniczny, i w sytuacji, gdy spółki za dany okres nie tylko brak wzrósł kapitał, ale i nawet zmniejszał jego, nie są rzadkością. Negatywna zysku, zwaną ta...Zarządzanie portfelem papierów wartościowychGra na rynku papierów wartościowych przypomina grę w kasynie. Dokładny wynik jest nieznany, i wszystko zależy od zupełnie nieprzewidywalnych czynników. Jednak wysoki poziom dochodów sprawia, że ludzie i zarządzających korporacjami przechowywać swoje ...Rosyjskie osiągnięciaTeraz rozwój federacji lotnictwa daleko do przodu. Rosyjskie samoloty-myśliwce mają lepsze osiągi i uzbrojenie. Jednym ze znajdujących się w eksploatacji samolotów jest znany Su-35. To сверхманевренный wielofunkcyjny myśliwiec generacji 4++. Takie oznaczenie wskazuje na to, że ten model samolotu ma właściwości zbliżone do piątego pokolenia. Brakuje mu tylko technologii małej widoczności i aktywnej anteny kraty (DALEKA). Su-35 ma również potężne środki walki z amerykańskich analitycznych publikacji wymieniał ten myśliwiec najbardziej niebezpiecznych broni Federacji Rosyjskiej. On jest zagrożeniem dla każdego samolotu, wyjątek stanowi amerykański "Raptor", o których będziemy również na zmianę mu przychodzi myśliwiec piątej generacji T-50 (PAK FA), który zamierzają wprowadzić do użytku w 2017 o nim nie zostały ujawnione, dlatego znane są tylko szacunkowe dane techniczne. T-50 więcej "Raptora", ale mniej Su-27, który przychodzi na zmianę. Myśliwiec ukryty, zwrotny, funkcjonalny, ma ponaddźwiękową prędkość przelotową i zaawansowaną elektronikę. PAK FA może szybko uzyskać informacje o przeciwniku dzięki dostępności systemu pasywnych czujników i sensorów, a także bezpiecznych kanałów wymiany niezbędnych USANie odstaje od rosyjskich asów i amerykański samolot-myśliwiec F-22 "Raptor". To uniwersalny statek powietrzny. Jest on uważany za pierwszy samolot piątej generacji, stojących na uzbrojeniu. W jego konstrukcji w dużej mierze wykorzystuje technologię redukcji widoczności. Również inżynierowie pracowali nad uniwersalnością myśliwca. Większość konstrukcji jest wykonana z polimerowych materiałów kompozytowych, co pozwala samolotu pracować w temperaturze sięgającej 230 prędkość "Raptora" może wynosić 2400 kilometrów na przewagę taktyczną tego myśliwca jest lot na dużej prędkości bez dopalaczem, co uzyskuje się poprzez silników o wysokiej бесфорсажную pragnienia. "Raptor" wyposażony jest w wysokiej jakości system transmisji danych, systemu rozpoznania "swój-obcy" i innymi Również jednym z najdroższych samolotów myśliwskich.
1. X-43A. 3. Lockheed SR-71 Blackbird. 5. Mikojan MiG-25 Foxbat. 6. Bell X-2 Starbuster. Problem z samolotami wojskowymi polega na tym, że większość z najszybciej zbudowanych obecnie samolotów zostałaby sklasyfikowana i pozostałyby tak przez co najmniej dekadę lub dłużej.
Powszechnie wiadomo, że samoloty wojskowe należą do najbardziej zaawansowanych technicznie i drogich maszyn świata. Nic dziwnego, w końcu to lotnictwo decyduje o zwycięzcy i przegranym danej bitwy, a nawet wojny. Jakie są najdroższe samoloty wojskowe na świecie? Poniżej znajdziecie aktualne zestawienie. Kiedy w 1903 r. bracia Wright dokonali pierwszego udanego lotu samolotem, chyba nie przypuszczali, że maszyny te będą odgrywać tak ważną rolę w naszym życiu. Umożliwiają podróże z jednej części świata na drugą, rozwożą nasze listy, spryskują pola i wygrywają wojny. Typów samolotów wykorzystywanych w wojsku jest całkiem sporo – najdroższe z nich to myśliwce i bombowce. W poniższym zestawieniu znajdziecie 10 kosmicznie drogich maszyn. Oto one. 10. MiG-35 – 40 mln $ MiG-35 to rosyjski myśliwiec, który jest modyfikacją samolotu MiG-29, po raz pierwszy pokazany w 2007 r. MiG-35 jest napędzany przez dwa silniki turbowentylatorowe Klimov RD-33MK 9. Ciąg myśliwca wynosi 49,40 kN i zwiększa się blisko dwukrotnie po użyciu dopalaczy. Rozpiętość MiG-a wynosi 12 m, długość 17,32 m, a wysokość 4,73 m. Samolot lata na wysokości 18,9 km i bez dodatkowego tankowania jest w stanie przebyć odległość 2000 km z maksymalną prędkością 2,3 Ma. MiG-35 został stworzony z myślą o przetargu przeprowadzonym przez Indie na 126 samolotów, ale wtedy jednak wybrano Dassault Rafale. Dla utrzymania produkcji Rosja do 2020 r. planuje sama zamówić 48 MiG-ów-35. Samolot jest produkowany w zakładach lotniczych w Nożnym Nowogrodzie. Koszt pojedynczego egzemplarza to ok. 40 mln $. 9. McDonnell Douglas F/A-18 Hornet – 54 mln $ F/A-18 Hornet to legendarny samolot myśliwsko-szturmowy, zdolny do działań w każdych warunkach atmosferycznych, po raz pierwszy użyty przez Stany Zjednoczone podczas nalotu na Libię w 1986 r. Popularny „Szerszeń” jest natomiast produkowany od 1978 r. Samolot powstał na bazie Northropa YF-17 Cobra, który przegrał rywalizację z General Dynamics F-16 Fighting Falcon na lekki myśliwiec dla USAF i NATO. Początkowo planowano stworzenie trzech wersji: F-18A (zwrotniejszy of F-14), A-18A (zdolny do przenoszenia ładunków jądrowych) i TF-18A (treningowy). Ostatecznie zdecydowano się na jeden wariant, zbliżony do F-16. F/A-18 Hornet jest napędzany przez dwa silniki General Electric F404 i lata na pułapie 15 km. Maksymalna prędkość Horneta to 1,8 Ma. Rozpiętość skrzydeł myśliwca wynosi 12,3 m, długość 17,1 m, a wysokość 4,7 m. Pojedynczy egzemplarz produkowanego do dziś Horneta kosztuje ok. 54 mln $. 8. SAAB JAS 39 Gripen – 69 mln $ JAS 39 Gripen to szwedzki myśliwiec wielozadaniowy produkowany przez koncern SAAB współpracujący z BAE Systems. Nazwa samolotu została wybrana w publicznym konkursie w 1982 r., a oficjalna produkcja ruszyła w 1987 r. Symbol JAS to skrót od szwedzkiego Jakt – myśliwski, Attack – szturmowy, Spaning – rozpoznawczy, co podkreśla wielozadaniowość maszyny. Samolot jest dostosowany do międzynarodowych standardów. Producent ma ambitne plany kolejnych modyfikacji Gripena, tak by ten jeszcze długo służył w armii. Planowane jest zaopatrzenie samolotu w nową awionikę i radar AESA (JAS 39G/H), choć niektóre z modyfikacji sięgają daleko poza 2020 r. Obecnie Gripen znajduje się na wyposażeniu Szwecji, która użytkuje połowę zakupionych maszyn. Samolot napędza silnik Volvo Aero RM12 lub General Electric F414 (w zależności od wersji). Może wznieść się on na wysokość 18 km (na 10 km w 2 min) i osiągnąć prędkość 2 Ma. Rozpiętość skrzydeł Gripena wynosi 8,3 m, długość 14,1-14,8 m (w zależności od wersji), a wysokość 4,5 m. Pojedynczy egzemplarz kosztuje ok. 69 mln $. 7. Bell-Boeing V-22 Osprey – 70 mln $ V-22 Osprey to wielozadaniowy samolot pionowego startu i lądowania VTOL. Stworzono go, by misje, do których zazwyczaj stosowano śmigłowce, mogły być wykonywane przez maszynę o zasięgu samolotu z napędem turbośmigłowym. Osprey to pierwszy seryjnie produkowany samolot z obracanym układem napędowym z wirnikami o średnicy 12 m ulokowanymi wraz z silnikami i układami przeniesienia napędu w gondolach na końcach skrzydeł. V-22 startuje i ląduje jak śmigłowiec (silniki są ustawione pionowo), a na czas lotu silniki są obracane do pozycji poziomej. Samolot jest produkowany od 1989 r. i napędzają go 2 silniki Rolls-Royce AE 1107C-Liberty o mocy 6150 KM każdy. V-22 lata na wysokości 8 km, a standardowy zasięg zamyka się w 1600 km. Maksymalna prędkość samolotu wynosi 509 km/h. Koszt budowy jednego egzemplarza to minimum 70 mln $. 6. Dassault Rafale – 94 mln $ Dassault Rafale to wielozadaniowy samolot myśliwski ze skrzydłami typu delta, produkowany przez francuską firmę Dassault Aviation. Rafale jest przez producenta określany jako omni role, czyli może na polu bitwy sprawować różne funkcje (podobnie jak wspomniany wcześniej Hornet). Rafale jest produkowany w trzech wersjach od 1997 r. Rocznie udaje się ukończyć 11 egzemplarzy samolotów. Producent zapewnia, że Rafale jest w stanie lecieć z prędkością naddźwiękową bez użycia dopalaczy. Napędzają go 2 turbowentylatorowe silniki SNECMA M88-2, które rozpędzą samolot do prędkości ponad 1,8 Ma. Pułap Rafale wynosi 16,8 km, a zasięg zamyka się w 3700 km. Rozpiętość skrzydeł Rafale wynosi 10,8 m, długość 15,27 m, a wysokość 5,34 m. Cena jednego egzemplarza przekracza 90 mln $. 5. Lockheed Martin F-35 Lightning II – 116 mln $ F-35 Lightning II to jednomiejscowy, jednosilnikowy myśliwiec wielozadaniowy piątej generacji, opracowany w ramach projektu Joint Strike Fighter. Popularna „Błyskawica” jest w stanie przeprowadzać misje bliskiego wsparcia, brać udział w typowej walce powietrznej i bombardować cele. F-35 został oblatany w grudniu 2006 r., a od tego momentu wyprodukowano 116 jego sztuk. Docelowo mają powstać trzy wersje F-35 oznaczone literami alfabetu A, B i C. Pierwszy z nich jest już w służbie, a pozostałe dwa (F-35B i F-35C) zostaną wprowadzone do niej już w bieżącym roku. Myśliwiec jest napędzany przez silnik turbowentylatorowy Pratt & Whitney F135 i wentylator Rolls-Royce F-35B, umożliwiając ciąg 177 kN. Rozpiętość skrzydeł F-35 wynosi 10,65 m, długość samolotu 15,37 m, a wysokość 5,28 m. Samolot może osiągnąć prędkość maksymalną 1,8 Ma i osiągnąć pułap 15 km. F-35 jest pierwszym myśliwcem, który może wznosić się w poziomie. „Błyskawica” znajduje sie w siłach powietrznych USA, Wielkiej Brytanii i Holandii. Cena pojedynczego egzemplarza wynosi 116 mln $. 4. Lockheed Martin F-22 Raptor – 142 mln $ F-22 to prawdopodobnie najlepszy myśliwiec bojowy na świecie. Spokojnie można by poświęcić mu osobny artykuł, bo nie dość że zastosowano w nim najbardziej zaawansowane technologie, to na dodatek jest stosunkowo łatwy w eksploatacji. Raptor został wykonany w technologii stealth, ma uzbrojenie pozwalające na atakowanie celów naziemnych, prowadzenie wojny elektronicznej i nasłuchu elektronicznego. Samolot był produkowany w latach 1997-2011, kiedy to powstało 195 egzemplarzy (w tym 8 prototypów). F-22 ma dwa dwuprzepływowe silniki F119-PW-100 dysponujące ciągiem ponad 155 kN każdy. Rozpiętość skrzydeł myśliwca wynosi 13,56 m, jego długość to 18,9 m, a wysokość 5,08 m. Raptor może osiągnąć pułap 20 km i pokonać dystans 3200 km. Maksymalna prędkość samolotu wynosi 1,8 Ma. Cena każdego z Raptorów to średnio 142 mln $. 3. Grumman E-2D Advanced Hawkeye – 167 mln $ Hawkeye to pokładowy samolot wczesnego ostrzegania, stworzony z myślą o wszelkiego rodzaju misjach zwiadowczych i szpiegowskich. Jest naszpikowany technologiami – znajdziemy tu radar, system identyfikacji wróg-przyjaciel i system detekcji pasywnej. Samolot jest przystosowany do wszystkich warunków pogodowych i często jest stosowany jako latająca platforma wczesnego ostrzegania lub centrum dowodzenia. Hawkeye może być także stosowany do kontroli powietrznej obszaru działania lotniskowca, nadzór nad przechwytywanymi samolotami, naprowadzania szturmowców na cele czy zwalczania okrętów podwodnych. E-2D jest najnowszą wersją Hawkeye’a i napędzają go dwa silniki turbośmigłowe Allison T56-A-425 lub T56-A-427. Rozpiętość skrzydeł samolotu to 24,58 m, długość 17,56 m, a wysokość 5,58 m. Hawkeye ma zasięg ponad 2500 km i wznosi się na wysokość 9 km. Prędkość maksymalna, z jaką może się poruszać to 604 km/h. Cena jednego egzemplarza przekracza 160 mln $. 2. Boeing C17A Globemaster III – 206 mln $ C-17 Globemaster III to ciężki wojskowy samolot transportowy stworzony przez Boeinga. Jest on w stanie dostarczyć żołnierzy, maszyny wojenne czy sprzęt militarny praktycznie w dowolne miejsce na świecie. Jeżeli jest taka konieczność, to zrzuci oddział ponad 100 żołnierzy bezpośrednio na terytorium wroga. Ten transportowy gigant jest napędzany przez 4 silniki turbowentylatorowe Pratt & Whitney F117-PW-100, o ciągu 180 kN każdy. Samolot ma rozpiętość skrzydeł 51,74 m, długość 53,04 m i wysokość 16,79 m. Jego prędkość przelotowa wynosi 0,77 Ma, a maksymalna 0,8 Ma. C-17 wzniesie się na wysokość i bez tankowania w powietrzu pokona odległość 8704 km. Cena jednego samolotu to ponad 200 mln $. 1. Northrop B-2 Spirit – 700 mln $ B-2 Spirit to amerykański bombowiec strategiczny wykonany w technologii stealth. Jest niewidzialny dla podczerwieni, sygnału elektromagnetycznego i radarowego. Bez jakichkolwiek problemów może pojawić się na terytorium wroga i błyskawicznie go zbombardować. Początkowo zrzucał tylko bomby atomowe, teraz może znacznie więcej. B-2 przy bezpośrednim starciu nie poradzi sobie z myśliwcami, bo nie jest na tyle zwrotny. Dlatego najczęściej używa się go w nocy. B-2 swój chrzest bojowy przeszedł podczas operacji prowadzonych w Kosowie w 1999 r. Spirit jest napędzany przez 4 dwuprzepływowe silniki General Electric F118-GE-100. Rozpiętość skrzydeł bombowca wynosi 52,12 m, długość 20,9 m, a wysokość 5,1 m. Maszyna może pułap 15 km, a jej zasięg to 9650 km. Prędkość maksymalna to 0,85 Ma. Do tej pory powstało 20 egzemplarzy tego typu samolotów, każdy w kosmicznej cenie 700 mln $.
Nim jednak sprawdzimy sam sprzęt wojskowy, szybki rzut oka na kilka liczb. dwusilnikowy i niezwykle zwrotny samolot zdolny do przeprowadzania różnorodnych misji bojowych osiągający też
obejrzyj 01:38 Thor Love and Thunder - The Loop Czy podoba ci się ten film? Samolot myśliwski (myśliwiec) - samolot bojowy przeznaczony przede wszystkim do zwalczania innych statków powietrznych i uzyskania przewagi powietrznej, jak i obrony własnych samolotów o innym przeznaczeniu. Morane-Saulnier L - pierwszy na świecie samolot myśliwski Myśliwce z założenia są względnie małe, przeważnie jednomiejscowe, a przy tym silnie uzbrojone, szybkie i bardzo zwrotne. Rosyjski samolot myśliwski Suchoj Su-27 Samoloty myśliwskie są głównym środkiem zdobywania przez siły zbrojne przewagi powietrznej. Od czasu II wojny światowej panowanie w powietrzu stało się jednym z najważniejszych elementów prowadzenia zwycięskich kampanii we współczesnych działaniach wojennych, co znajduje odzwierciedlenie w nakładach finansowych na rozwój i utrzymanie sił powietrznych, a zwłaszcza nowoczesnych myśliwców. Amerykański samolot myśliwski Genera Dynamics F-16 Walczący Sokół Historia: Pierwsze myśliwce zostały opracowane podczas I wojny światowej w odpowiedzi na pojawienie się sterowców i samolotów rozpoznawczych wroga, wypełniających misje rozpoznawcze i bombowe. Pierwszym na świecie samolotem myśliwskim został zbudowany w 1914 roku samolot Morane-Saulnier L konstrukcji francuskiej. Początkowo samoloty tego typu były dwupłatowcami, przeważnie skonstruowanymi z drewna, uzbrojonymi w lekkie karabiny maszynowe zainstalowane na płatach, obrotnicy lub na kadłubie. Z upływem czasu podniebne potyczki w celu zapewnienia sobie kontroli nad własnym obszarem powietrznym stały się coraz ważniejszą dziedziną walki. Podczas II wojny światowej myśliwce były już głównie metalowymi jednopłatami uzbrojonymi w zainstalowane w skrzydłach działka. W końcowej fazie wojny w miejsce silników tłokowych zaczęły wchodzić silniki turboodrzutowe, a głównym uzbrojeniem stały się działka i pociski rakietowe, uzupełniające lub zastępujące karabiny maszynowe. Pierwszym użytym bojowo samolotem myśliwskim z napędem odrzutowym był Messerschmitt Me 262 konstrukcji niemieckiej. Do celów klasyfikacji historycznej myśliwców wprowadzono pojęcie generacji; lata, w których samoloty zostały opracowane i skonstruowane, odgrywają drugorzędną rolę. Po raz pierwszy słowo generacja w odniesieniu do myśliwców pojawiło się w wojskowym żargonie rosyjskim (jako поколение – ros. pokolenie, generacja) w odniesieniu do najnowszego myśliwca wielozadaniowego piątej generacji F-35 Lightning II. Nowoczesne samoloty myśliwskie są najczęściej napędzane jednym lub dwoma silnikami turbowentylatorowymi i uzbrojone w pociski rakietowe różnych typów. Lekkie myśliwce do działań w dzień mają najczęściej dwa pociski, a myśliwce przewagi powietrznej np. F-15 Orzeł od ośmiu do dziesięciu pocisków oraz, jako uzbrojenie dodatkowe, pomocnicze działko kalibru od 20 do 30 mm, a także radar służący do naprowadzania na cel. W XXI wieku stopniowo odchodzi się od klasycznych samolotów myśliwskich na rzecz myśliwców wielozadaniowych, łączących wszystkie cechy myśliwca, mających ponadto możliwości taktycznego zaatakowania celów naziemnych wroga. Zobacz: Samoloty myśliwskie
Kup Samolot Wojskowy w kategorii Dziecko na Allegro - Najlepsze oferty na największej platformie handlowej.
PrzeglądParametryFilmyWsparcieAkcesoriaCharakterystykaSamolot DeHavilland Mosquito Mk VI był zbudowany prawie wyłącznie ze sklejki balsowej i napędzany dwoma silnikami Merlin V12s. Był niewiarygodnie szybki i zwrotny. Ta szybkość i zwrotność w połączeniu z jego stosunkowo dużym zasięgiem uplasował go pomiędzy wybitnymi samolotami 2 Wojny Światowej. Był operacyjnie klasyfikowany jako lekki bombowiec, myśliwiec nocny i samolot rozpoznawczy. Pierwszy dwusilnikowy model ParkZone Ultra Micro Mosquito MK VI zaleca ten słynny brytyjski myśliwiec 2 Wojny Światowej do walki w Waszym ogrodzie. Silniki w makietowych gondolach z przeciwbieżnymi śmigłami, autentyczny kamuflaż, przeźroczysta kabina, podwozie ze sterowanym kołem ogonowym oraz makietowe działa. W wersji Bind-N-Fly jest kompletnie złożony i przygotowany do lotu. Wystarczy naładować akumulator 250mAh i sparować model ze swoim nadajnikiem DSM2. Odbiornik 6-kanałowy Spektrum AR6400T DSM2/ 2x regulator/serwa (zainstalowane) 2x silnik z przeciwbieżnymi 3-łopatowymi śmigłami Niezależne 2 ultra mikro serwa lotek - Spektrum AS2000L Zdejmowana pokrywa akumulatora z zamkiem magnetycznym Autentyczne ubarwienie z makietami karabinów W pełni 4 kanałowe sterowanie Sterowane koło ogonowe i zdejmowane podwozie Możliwość akrobacji lotniczej Akumulator LiPol 250mAh i ładowarka w zestawie ParametryDługość387mmRozpiętość520mmMasa do lotu74 gNapęd elektro2x 8,5mm CorelessNadajnikmin. 4 kanałowy lotniczy SpektrumSerwa2x AS2000L liniowe z długim posuwemŚrodek ciężkości38mm od krawędzi natarcia przy kadłubieŚmigło3 łopatowe 110 x 80mmAkumulatorLiPol 250mAh 20C 1SInformacje o opakowaniu produktuRozmiary58,7 x 47,8 x 16,3 cmMasa1,248 kg FilmyWideo Wsparcie techniczneInstrukcje obsługiInstrukcja obsługi [4,38 MB]Karty katalogoweKarta katalogowaPrzegląd mikro odbiorników DSM2 Części zamienneZalecane akcesoriaZalecane akcesoriaCzęści zamienneZalecane akcesoriaZalecane akcesoria
Samolot ten jest jednym z największych i najbardziej zaawansowanych bombowców na świecie. B-2 Spirit osiąga maksymalną prędkość ponad 1000 km/h i może latać na wysokości ponad 15 000 metrów (50 000 stóp). Samolot ten jest zdolny do przenoszenia różnego rodzaju uzbrojenia, w tym bomb jądrowych i konwencjonalnych, a także
Po 123 latach nieobecności na mapie Europy Polska rodziła się w walce o niepodległość i granice. Decydujące znaczenie miał wówczas wysiłek zbrojny - także lotników. Ale międzywojnie to także świetni inżynierowie i udane konstrukcje. Polskie lotnictwo tworzyło się niemal w boju. Na wiosnę 1920 r. rozporządzało już 20 eskadrami. Wiele polskich samolotów z okresu II RP to ciekawe, nowatorskie konstrukcje. Zainteresowanie polskim eksportowym hitem - maszyną P-24 - było olbrzymie. Polscy inżynierowie otwarci byli na innowacje, powstały najlepsze maszyny myśliwskie na świecie. Z reguły zbyt późno i w zbyt małych ilościach. Po wybuchu I wojny światowej rozwijające się Wojsko Polskie brało poważnie pod uwagę również lotnictwo. Starania o jego posiadanie na terenach zajętych przez Niemcy i Austro-Węgry rozpoczęto już w 1916 r. Na terenie zaboru rosyjskiego dopiero jesienią 1917 r. Nieprzychylny stosunek władz austriackich i niemieckich ograniczył tworzenie lotnictwa legionowego do przeszkolenia zaledwie kilku legionistów. Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin. SŁOWA KLUCZOWE I ALERTY Ze szkodą dla biznesu. Świat uszyty pod mężczyzn Tauron, ABB i Siemens w awangardzie. Bez takich pomysłów rewolucja nigdy się dokona Albo uda nam się rozwinąć tę technologię, albo będą kłopoty KOMENTARZE (10) Do artykułu: Lotnictwo wojskowe tworzyliśmy niemal w boju. A wśród nich najlepsze myśliwce
Potężny wojskowy samolot transportowy na lotnisku w Rębiechowie. 24556 wyświetleń 8 października 2014 ( 89 opinii) KDC-10 - trójsilnikowy samolot transportowy, który należy do Holenderskich Sił Powietrznych.Spis treści 1 Przewodniki video i filmowe Oficjalne War Thunder samouczki wideo Różne Video's 2 Przewodniki pisemnej Pierwsze kroki Organizacja Narodów USA Niemcy ZSRR Wielka Brytania Japonia Przewodniki video i filmowe Oficjalne War Thunder samouczki wideo Rozpoczęcie – Part 1 PłaszczyznyArkada– Part 2 PłaszczyznyPrzewodnik po Precise fotografowania– Part 3 Płaszczyznybomby, rakiety & torpedy– Part 5 Wszystkie pojazdySkłady & eskadr– Part 6 PłaszczyznyTaktyki samolot– Part 8 PłaszczyznyManewry powietrza– Part 9 Tryby gry Jeden gracz– Part 10 Płaszczyznyrealistyczne WalkiCzęść 15 Różne Video's War Thunder "Did Wy Know?"– Podstawowe Początkujący Informacja Guide Przewodniki pisemnej Pierwsze kroki Będziesz miał wybór między 5 narodami :the USA, nazistowskie Niemcy, ZSRR, Wielka Brytania i Imperium Japonia. Jak odpowiadające im szyki i bojowa Oceny postępów USAAC (United States Army Air Corps) staną się USAAF (United States Army Air Force), a następnie USAF (United States Air Force), nazistowskie Niemcy staną RFN (Republika Federalna Niemcy), a następnie przez NRD (Niemiecka Republika Demokratyczna) na koniec Rank V zCL-13A Szabla i MiG-15bis a Imperium Japonia będzie Zajęty Japonia z JaponiaeseK-86F-30 Sabre. Każdy plane's różne cechy oznaczają, że pilot musi dostosować się do mocnych i słabych stron każdego samolotu. Co działa dobrze dlaCzajka mogą okazać się katastrofalne dlaF6F-3 Hellcat, choć ten ostatni jest o wiele bardziej zdolny pojazd. Dla myśliwców walki, powinno się dowiedzieć ostylów walki. Organizacja Narodów Wszystkie narody zacząćbiplanes and/orlekkie myśliwce. Nie będzie widać dużą różnicę w kategoriach gry na tych płaszczyznach Reserve. Najlepszy naród na początek jest ZSRR. Rosjans mają najlepsze Biplanes, głównie dlatego, że prowadzona jest przy wykorzystaniu ich w czasie wczesnego etapu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej (1941-1945). USA Stany Zjednoczone Army Air Corps miał szczególną filozofię pamiętać przy projektowaniu ich samoloty aircraft:the są tam do wspierania wojsk lądowych. To był stosunkowo udany strategia walka, i to dało dobre samoloty, ale to było poważnie ograniczający pomysł. To dlatego samoloty takie jakP 40E-1 Kittyhawk TheP-39N-0 Airacobra iP-51 Mustang wykonywać najlepiej przy niskich i średnich wysokościach. Ta idea utrzymania samolotów w niskich wysokościach w dużej mierze porzucone podczas Wojna światowa 2. American filozofia projektowania samolotów podyktowane że designer's priorytetem była prędkość, wówczas uzbrojenie, a ostatni, manipulacji. Powoduje to, że amerykańskie samoloty są bardzo dobrze nadaje się doBNZ styl walki, ale ogólnie nie jest dobrze przygotowany doTNB. Pozycja I:PBY-5 Catalina jest jednym z najlepszych bombowców do jego rangi i idealne, aby pokazać Ci gameplay:you bombowe są powolne wielki cel załadowane bomby na wrogów na ziemi i karabiny maszynowe się bronić. Jeśli chcesz Fighter, uzyskaćF2A-3 Buffalo, to lepiej niż przestarzałyP-36A Hawk. Tech Drzewa don't znaczenia dużo na tej rangi. Pozycja II:Po raz kolejny, że masz bardzo skuteczne bomber/attacker:theA-20 G-25 spustoszenie. Dzięki 6 karabiny maszynowe w nosie, head-ons z samolotami wroga często wynikają z zabijania. Jego następcą w Tree Tech jestB-1-25J Mitchell, dobry bombowiec. Myśliwce Stopień II podzielone są na 2 Tech Trees:the Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej. Siły Powietrzne maP 40E-1 Kittyhawk TheP-39N-0 Airacobra iP-38G-1 pioruna, wszystkie z nich są wielkimi wojownikami. Navy zaczyna zF4F-3 dziki, który nie jest bardzo lubiany przez graczy ze względu na jej uzbrojenie (tylko 4 MGS) i jego złego obchodzenia. Jest on następnie przezF4F-4 dziki TheF6F-3 Hellcat iCorsair F4U-1a, wszystkie z nich są dobreBNZ myśliwców. Pozycja III:Ranga III gdzie najpopularniejsze samoloty come:theP-51 Mustang TheP-47D-25 piorun iP-63A-5 Kingcobra. Być może już słyszał co najmniej jedną z tych nazw. Wszystkie te samoloty są prawdziwe bestie jeśli pilot wie, co robi. Marynarka chodzi w tym rankingu zCorsair F4U-1C wyposażony w 4 armaty. Atakujący i bombowce w tym rankingu sąPBJ-1 (A; ].. ;; B-1-25J Mitchell ] ] z mniej bomb, ale bardziej uzbrojenia!) I well-knownB-17E Flying Fortress. Pozycja IV:Siły Powietrzne zaoferuje wamP-51D-5 Mustang iF-82E, zarówno bardzo dobre, jeśli well-played. Marynarka da Ci dostęp do ostatniej wojnyF8F-1 Bearcat ABNZ fighter, a ciężki myśliwiecF7F-1. Atakujący/bombowce są powojennegoAD 2 Skyraider TheB-17G Flying Fortress TheB-24D Liberator iB-29 Superfortress. Te samoloty są dobre, ale ze względu na ichBR stoją one silne wrogów takich jak TheHo 229 V3 TheMe 262 Schwalbe A-1a albo R2Y2 Keiun KAI-V1. Będą one łatwo zastrzelił ich. Stopień V (Dysze) :Pierwszy strumień jestP-80A-5, jeden z najwolniejszych strumieniami. będzie również dostęp do wojny koreańskiejK-86F-25 Sabre, najszybszy samolot in-game. Marynarka daje dostęp doF2H-2 Banshee iF9F-2 Pantera zarówno przeznaczone do małej wysokości i wyposażone w 4 armaty. Bombowce odrzutowe sąB-57A i B-57B, zarówno imponujące. Niemcy RLM nabył tę samą filozofię, jak Stany Zjednoczone w czasie hiszpańskiej wojny domowej :first prędkość, wówczas uzbrojenie i wreszcie obsługę. Najlepsze przykłady toBNZ doktryny sąBf 109 F-4 iFw 190 A-5 (występującej w Stopień III) :they mają zarówno 2x I odpowiednio 3xMg151 / 20 2X MG151/20 z dwoma dodatkowymiMgFF / M. Niemcy również samoloty włoskich i rumuńskich, takich Falco Folgore Sparviero. Rumuński samoloty są zwykle Premium samolots takie jakOn 112 B-1 / U2 TheBf 109 G-2 iHs 129B-2 (rumuński Air Force). Niemieckie bombowce są dobre, ale jeśli chcesz grać pożywką bombowce lub ciężki bombowce, Niemcy nie mogą być dla Ciebie. Przepraszam. Stopień I :On 51 A-1 TheOn 51 B-1 iOn 51 C-1 są prawie nieskuteczne. Dostać jak najszybciej ciężki myśliwiecBf 110 C-4, jest to jeden z najlepszych samolotów w tym rankingu. Falco isn't zły wybór albo. Ju 87 B 2 iJu 87 R-2 to dobry wybór, jeśli chcesz bombowiec do zbiorników realistyczne Walki. On 112 B-0 i PremiumOn 112 B-1 są najlepszym niemieckimTNB Strażacy znajdziesz. Stopień II :Bf 109 E-3 Jest to samolot, który należy zbadać w pierwszej kolejności. Jest to jeden z najlepszych samolotów na swoimBR. Fw 190 A-1 Jest to również dobry samolot, ale doesn't że mają wystarczająco dużo amunicji, aby zakończyć swoją rolę Interceptor, zwłaszcza dla początkującego pilota. Ju 87 G-1 i G-2 lepiej nadają się do zbiorników realistyczne i symulator Walki. Stopień III :Bf 109 F-4 TheBF 109 G-2 / Trop iFw 190 A-5 są najlepszymi przykładamiBNZ samoloty :great prędkość, wielka siła ognia, średnia obsługa (lub gorzej). Jeśli naprawdę chcesz niemiecki samolot dlaTNB w tym BR można kupić PremiumJak-1B lub PremiumLa-5FN ale będzie cię to kosztować trochę pieniędzy. Hs 129 B-2 Jest to dobry napastnik, ale jest to duck" "sitting, nie ma artylerzystów i potrzebuje eskorty myśliwców. Stopień IV :Późno wojny niemieckie samoloty są trudniejsze do gry, zwłaszcza Bf 109. Oni stają się cięższe i wolniejsze stopniowo wraz ze wzrostem siły ognia i pancerza. Bf 109 G-6 wszedł w 1943, jest dobrym przykładem tego logiki :the 7,92 mm MGS zastąpiono cięższych MGS 13 mm i 20 mm armaty MG151/20 można zastąpić do 30 mmMk108 armaty (można mieć 3 z nich w przypadku korzystania Gunpods). W tych późnych szeregach, będziesz miał dostęp do najbardziej szalonych idei nazistowskich i niemieckiej inżynierii, dostawachBF 109 G 10 TheBF 109 K4 iTA 152 H 1 Były to ostatnie wysiłki wojenne Niemcy i między najlepszym prop-planes w grze. Stopień V (Dysze) :Me 163B "Komet"jest jednym z pierwszych Jets będziesz miał dostęp do i jest jednym z najtrudniejszych samolotów latać i jeden z najbardziej imponujące wraz zHo 229 V3 iMe 262 A-1/U4 "Pulkzerstorer", Niemcy mają najwięcej WW2 Jets podczas Rosjans nie mieli, Wielka Brytania tylko jeden (; ]..! ;; Meteor F. ] ] który nigdy nie widział aktywną combat-operation w Europie) oraz USA również jednym, które mogły zostać wykorzystane przeciwko Japonia (the; ].. ;; P-80A-5 ] ]!). ZSRR Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich jest najbardziej"Over-Powered Nation"według wielu graczy. Ich samoloty są głównieTNB Strażacy z nosa zamontowane karabiny maszynowe i działa z małą ilością amunicji (zwłaszcza podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej i po). TNB Strażacy są łatwiejsze w użyciu w porównaniu doBNZ Strażacy, dlatego zaleca się, aby rozpocząć z Rosja. W "Soviets" mieć 3 Fighter Tech Drzewa :Jakovlev OKB, MiG/Polikarpow OKB i OKB Lavotchkin. Myśliwce były stosowane powszechnie na pokrycie bombowce podczas gdy Niemcy szukali cele w małych grupach lub samodzielnie. Jest to również wyjaśnienie, dlaczego mieli niską amunicji Ilość :they didn't potrzebują dużo amunicji, by wypełnić swoją misję. Radzieckie Siły Powietrzne są również nazywane"VVS"("Voyenno-Vozdushnye Sily"dosłownie "Military Air Forces", będzie czasami znaleźć ten skrót w grze). Nie pomieszać z"PVO"(oborony" "protivovozdushnoy, Siły Obrony Powietrznej radzieckie). Radzieckie samoloty wymaga większej dokładności niż jego amerykańskich i brytyjskich odpowiedników, ale z dokładnością można łatwo zdjąć samoloty za pomocą potężnych armat przez sowietów. Stopień I :Samoloty Rank I Rosjan są samoloty z wojny domowej w Hiszpanii do roku 1941. Pierwszy samolot należy badania jestI-153, M-62 Czajka, it's samolot przyjemny w użyciu i prawdopodobnie najlepszy Rank I samolotu. A później Jak-1 albo ŁaGG-3-8 którzy są szybsze i mają armaty. Do Rosjan bombowce w tej epoce aren't dobre na wszystko, jeśli naprawdę chcesz się badania BomberBB-1 i Su-2s. Stopień II :Przy tej randze, wszystkie drzewa Tech mieć dobry samolot, aby spróbować :Jakovlev OKB proponuje CiJak-7B TheJak-1B iJak-9, Mikoyan-Gurevitch oferuje wamMiG-3-15 (Płaszczyzna największej Soviet Ace Aleksander Pokryszkin) orazMiG-3-34 (Niska; ]..! ;; BR ] ] samolot z 2 armaty, prosty wybuch rozrywa samolot od siebie), a Lavotchkin OKB daje CiLa-5. IL-2 (1942) "Sturmovik"iIL-4 są wydajne i uniwersalne. Stopień III :Na Rank III, Matka Rosja daje super-powers :theJak-9T i jego 37 mm Nudelmann-SuranovNS-37 armata z 30 rund ... Ten samolot jest wymogiem dla każdego gracza Radzieckiego. Można go używać w Arkada bitew realistyczne Walki a nawet symulator Walki. I-185 M-82 isn't że zalecane, ponieważ jest to tylko prototyp i doesn't mieć zbroję. La-5F i La-5FN są dobre również. PetlyakovPe-3bis Jest to wielkie Ciężki myśliwiec dzięki 20 mm działko szwak, to warto spróbować. Yer-2-30B ACh / Early (Wkrótce) jest częścią radziecki ciężki bombowce którzy zbombardowanego Niemcy. To ma dobrą obronę i ważną funkcję. Pierwszy radziecki ciężki bombowiec The Pe-8 ma niesamowite uzbrojenie obronne i zdolność do wykonywania najcięższej bomby w grze, FAB-5000 5 ton bomb. Stopień IV :Do Rosjan samoloty stopień IV są bardzo dobrzy zawodnicy, ale mają coraz mniej amunicji. Dokładność zdefiniuje swoją zdolność przetrwania. Jak-9U,La-7B-20,La-9 i IL-10 (1946) , mają małą ilość amunicji, ale wielką siłę ognia. W drzewie bombowiec tech The Tu-4 jest bardzo wszechstronny bombowiec, wspinanie się, obracając się i obecnie działa oryginalny B-29 Superfortress. Jego ładowność i uzbrojenie defensywne to pierwszy w grze. Stopień V (Dysze) :Szybkość ognia wzrasta pistolety, liczba amino maleje. Il-28 TheMiG-15 iMiG-15bis Samoloty są najwyższe w kategoriachBR. Mają tylko bardzo kilka sekund wypalania, a niska prędkość na pistoletów (zwłaszcza z NS-37) zmniejsza szanse trafienia wroga. Wielka Brytania (Opis potrzebne) Stopień I :Zaleca się na badaniaHuragan Mk I /Late pierwszy. Jego 8 0,303 brownings i zwrotność jest na najwyższym poziomie. Swordfish Mk I torpedo-bomber jest grywalna, ale na tym etapie spróbować cokolwiek chcesz. Stopień II :Strażacy brytyjski Stopień II są dobrej manuverablity i uzbrojenie. Huragan Mk IIB pochodzi z zadziwiającą 12 0,303 brązowienia karabiny maszynowe zachowując dobrą manuverablity z Huragan. Spitfire jest także uwielbiany przez wielu graczy ze względu na jego manuverablity i szybkości. bombowce nosić piękny bombload, przy czym Wellingtons niosąc 4000lb bombę, nazwany "cookie" i tymHalifax B. Mk IIIa niosąc szalony wartości funtów bomb. Stopień III :Tajfun Mk Ib /Late z jej 4 armaty HISPANO jest dobraBNZ wojownik. W Choleryks również wzrosła, ponieważSpitfire Mk Vb / trop i jego sucessors są w stanie wykonać manuvers zero-G, z nowym silnikiem Merlin 45. Krótka Stirling mogą być trudne do gry, ale jeżeli są stosowane prawidłowo mogą być bardzo użyteczne. Stopień IV :Tu matka Britannia zapewnia silne samolotu niczym Avro Lancaster i drewnianej De Havilland Mosquito. W Lancastery może być wyposażony w 2 4000lb "cookies" z bardzo użyteczne w niszczeniu zasad gry. Jednak jego obrona jest raczej słaby i eskorty myśliwców są zalecane. Komara nazwany wonder" "Wooden jest zdolny przekroczeniem Bf109 Messerschmitt'ów w niskich wysokościach. Mosquito FB. Mk XVIII zawiera potężną 6-pdr armaty, które mogą być devestating do veichles naziemnych. Jednak drewniany dziwnego, jest bardzo podatne na pożary, jak sama nazwa wskazuje, Stopień V (Dysze) : Japonia Japoniaese samoloty wyróżniają się zwinnością i może być idealne dla walk psów jeżeli odtwarzane poprawnie. Jednak, podobnie jak w prawdziwym życiu, to wydajność pojawia się poważny price:specifically, lekkiej konstrukcji, niewiele do ochrony pilota, i brak self-sealing zbiorników paliwa. W związku z tym, te samoloty zapalić i palić bardzo easily; some późniejszych te są bardziej wytrzymałe, ale wciąż mniej niż ich odpowiedniki alianckich. W WT, Japonia cierpi również z przesadną BR, co oznacza jego starsze samoloty mogą zmierzyć te nowsze, lepsze alianckich. Jednak Japoniaese samoloty zachowują swoją wyjątkową zwrotność versus jej przeciwników (zwykle Amerykanów). Japonia brakuje ciężkich bombowców do późna w drzewie tech, ale jego wcześniejsze nich są wciąż niezawodny i wszechstronny. Japonia ma również wiele bombowców torpedowych, które mogą być dobre dla wyjmując marynarki targets; one nie musi być nieostrożny, jednak, jak te samoloty muszą schodzić do najbliższej sea-level spadać torpedy, pozostawiając je podatnymi na ulotkach wroga. Japoniaese Imperium brakowało niezależnej siły powietrzne podczas WW2, więc jego marynarki i wojska (które były gorzkie rywale do końca), każdy z nich miał swoje własne odrębne usługi lotnicze. To pokazuje, w Japoniaese tech drzewa. Stopień I :Najlepiej jest zacząć od biplanes Ki-10 i szlifować dlaKi-27 Otsu i A5M4. Zarówno tych bojowników mają otwarte kokpity i uzbrojone są tylko dwoma 7,7 milimetrowych karabinów maszynowych, ale wykonać dobrze. Istnieje równieżD3A1 bombowiec nurkowy, który jest szybki, wszechstronny i well-armed. Dla bombowców, tam sąH6K4 /H8K2 latające łodzie iKi-21 ; they są bardzo powolne i uciążliwe, ale będzie służył dobrze, aż można dostać lepsze bombowce. Stopień II :Rank II udziela dostępu do być może najbardziej niesławnym i notorycznie Japoniaese płaszczyzny WW2:the A6M Zero. Model dostępny w tej rangi,A6M2, posiada podwójne 7,7 mm karabiny maszynowe i armaty Twin 20mm, choć te ostatnie nie mają pistolety dużo amunicji. Po nim jestJ2M2, kolejny wielki morski samolot. Po stronie armii, zacząć wstępne warianty Ki-43; these są bardzo zwrotny, ale bardzo lekko uzbrojony i delikatna, więc don't zbyt zarozumiały. W Ki-44s są nieco mniej zwinny, ale nadal grywalna. Poniższe Ki-61s to nic specjalnego, ale badać je i tak jak to zyska wamKi-100, który jest bardzo trwały i well-armed z rozległym dostaw amunicji, aby dopasować. Rank II ciężkie hity obejmująB5N2 bombowiec dive/torpedo iG4M1, które są zarówno wszechstronne i mają dobry armament; be obronny ostrożność podczas korzystania z G4M1, chociaż, jak jego nieopancerzone silników i zbiorników paliwa prawie zagwarantować ognistą zgubę, jeśli masz szansę. Stopień III :Niewiele zmian tutaj. Masz nowsze zer i Ki-61s TheKi-43-III Otsu (Ostatni i najpotężniejszy wariant wspomnianej płaszczyzny) orazA7M2 dla myśliwców. Są to przyjemny w użyciu, ale w tym momencie zaczniesz stoi jedne z najlepszych samolotów z innych krajów, których Japoniaese bojownicy mogą być hard-pressed aby nadążyć. Z drugiej strony, maszB7A2 dive/torpedo bombowiec, który jest płaszczyzną jack-of-all-trades, które mogą być wykorzystywane w wielu rolach. Jedynymi bombowce można odblokować różne wariantyKi-49-IIb, które pomimo swojej małej ładowności, może być bardzo przydatna. Stopień IV :Stopień IV daje Japonia's najnowszy i największy, a jednocześnie jeszcze bardziej kruche niż większość przeciwników, te samoloty są nieco mniej palny niż w poprzednich szeregach. Masz trzy fantastyczny nowy fighters:the potężnyN1K2-J Shiden-Kai, szybki i zabójczy Ki-84 Hayate i cool-lookingJ7W1 przechwytujących. You've dostał również ostatnie warianty J2M, które mają doskonałą prędkość wznoszenia, aKi-83 ciężkie myśliwski, co do płaszczyzny tego typu, jest zaskakująco zwrotny i pakuje pobić. Ten rank's dive/torpedo zamachowca, tymP1Y1 jest imponująca, jak toG5N1 four-engine ciężki bombowiec, który jest bardzo powolny i uciążliwy pomimo swoich wielu pistoletów obronnych (wszystkie z nich żałośnie światło). Jednakże G8N1 ( The "Death Star") jest jednym z najlepszych bombowców w War Thunder; it ma znacznie mniejszą ładowność niż jego odpowiedniki alianckich, ale jego obronny uzbrojenie jest jednym z najlepszych w grze, pomagając jej w osiągnięciu swoich celów. Stopień V (Dysze) :Japonia ma bardzo mało dysze w porównaniu z innymi narodami, ale they're nadal wyjątkowy na swój sposób, a wszystkie z wyjątkiem jednego są uzbrojone w potężne armaty 30mm. Kikka 's BR niska strumienia, ale wraz zKi-200 (Pochodna niemieckiego Me 163 Komet) ma bardzo mały ammo; major uczeń wyzwalania jest wymagana do obu wspomnianych płaszczyzn być odtwarzane efektywnie. R2Y2s, z drugiej strony, mają destrukcyjny quad-30mm uzbrojenie, obfitego liczby amunicji do boksu. F-86F-30 jest w zasadzie amerykański F-86F-25 z Japoniaese markings; just spiesz szlifowanie go i nadzieję, że poprawiła F-86F-40 dodaje do gry w przyszłości.myśliwiec – 1. szybki i zwrotny samolot wojskowy, 2. pilot takiego samolotu balony zaporowe – bezzałogowe olbrzymie balony na uwięzi, z systemem lin stalowych, stosowane jako przeszkoda dla bombowców wroga lecących na małych i średnich wysokościach dywizjon – pododdział lotnictwa składający się z kilku eskadr.Skip to content Najlepsza odpowiedź Samoloty wojskowe są używane we wszystkich Siłach Powietrznych na świecie. Termin „samoloty” obejmuje stałopłat oraz helikoptery. Ta odpowiedź jest ograniczona tylko do stałopłatów (chociaż niektóre bombowce mają skrzydła o zmiennej geometrii). 1. Samoloty szturmowe Samoloty szturmowe / szturmowe to klasa statków powietrznych przeznaczonych do atakowania celów na lądzie i morzu. Podstawową różnicą w stosunku do bombowców jest ich niski pułap usług i większa dokładność. Inne role obejmują bliskie wsparcie powietrzne dla operacji naziemnych i taktyczny zakaz ruchu powietrznego. Broń obejmuje amunicję naprowadzaną laserowo, rakiety, pociski przeciwpancerne i działa automatyczne. Rola samolotów szturmowych jest obecnie zdominowana przez śmigłowce, chociaż niektóre stałopłaty również są zatrudnionych w niektórych Siłach Powietrznych do tej roli. Przykłady obejmują Fairchild Republic A10 Thunderbolt II (USAF), Sukhoi Su-25 Frogfoot (VVS). 2. Samoloty bombowe Samoloty bombowe to klasa samolotów wyznaczona do atakowania celów naziemnych / morskich poprzez zrzucanie na nie bomb lub torped. Chociaż ostatnio, zostały również wyposażone w pociski manewrujące dla zwiększenia skuteczności. Samoloty bombowe można sklasyfikować jako bombowce strategiczne (przeważnie ciężkie bombowce o dużym zasięgu działania) lub bombowce taktyczne (małe, lżejsze samoloty o krótszym zasięgu działania) działające bezpośrednio na polu działań wojennych) Broń obejmuje wyłącznie bomby (osoby LGB oraz „głupki”). Kategoria bombowców taktycznych znacznie się dzisiaj zatarła ze względu na rozwój samoloty wielozadaniowe, które mogą pełnić kilka ról. Ponadto samoloty bombowe obejmują bombowce torpedowe, używane głównie przeciwko celom morskim. Przykłady bombowców strategicznych obejmują legendarny Boeing B-52 Startofortress, Rockwell B-1B Lancer, Lockheed F-111 Nighthawk, Northrop Grumman B-2 Spirit, Tupolev Tu-160. 3. Samoloty myśliwskie Samoloty myśliwskie to klasa samolotów przeznaczonych do walki powietrznej z innymi samolotami pełniącymi rolę ofensywną lub obronną. Te samoloty są lekkie , zwinne, szybkie i bardzo zwrotne. Mogą również posiadać dodatkowe zdolności do ataku naziemnego. Samoloty myśliwskie mogą przenosić pociski, rakiety i działa. Często dzieli się je na trzy kategorie, głównie w zależności od ich ról, a mianowicie. Air Superiority Fighters (samoloty zaprojektowane do przejęcia kontroli nad przestrzenią powietrzną wroga i ustanowienia całkowitej dominacji w powietrzu), przechwytywacze (samoloty zaprojektowane do szybkiego mieszania i niszczenia nadchodzących samolotów wroga z dużej odległości) i myśliwce bombowce (myśliwce z możliwością ataku naziemnego. Przykłady myśliwców Air Superiority: Sukhoi Su-30 MKI, Lockheed Martin F-22 Raptor, Eurofighter Typhoon. Przykłady myśliwców przechwytujących: Mikojan MiG-21 (Fishbed? oO), Mikojan MiG -31, Panavia Tornado (ADV). 4. Samoloty do walki elektronicznej Te samoloty są przeznaczone do blokowania i utrudniania działania wrogiego radaru i systemów łączności. Należą do nich General Dynamics EF-111A Raven (mocno zmodyfikowana wersja F-111 Aardvark) i Lockheed EC-130H 5. Powietrzne systemy wczesnego ostrzegania i kontroli (AEW i CS) Te samoloty są radar pokładowy sy łodygi używane do wykrywania samolotów i statków wroga na duże odległości. Kontrolują także i koordynują operacje powietrzne na danym obszarze. Te samoloty są kluczowe dla IFF (Identification Friend or Foe). Latają na bardzo dużych wysokościach przez długi okres Strona na czas Obecnie operującymi AEW i CS są Boeing E-3 Sentry, EL / W-2090 na platformie Iljuszyn Ił-76. 6. Samoloty transportowe Wojskowe Samoloty transportowe wykorzystywane są w roli logistycznej, do przewozu wojska i zaopatrzenia. Zapasy mogą być również zrzucane przez spadochrony (podobnie jak żołnierze). Te samoloty pełnią również rolę „powietrznych tankowców”, tj. tankowania samolotów w powietrzu w celu przedłużenia ich działania zasięg. Samoloty zostały specjalnie zmodyfikowane do tej roli. Czasami są również używane jako „ciężarówki z bombami”, tj. Bomby są zrzucane z ich ładowni. Na przykład Antonow An-32. Niektóre aktywne samoloty transportowe to Iljuszyn Ił-75, Antonow An-124, Boeing c-17 Globemaster, Boeing C-5 Galaxy. 7. Wielozadaniowe samoloty bojowe Są to myśliwce, które mogą zmieniać role zgodnie z wymaganiami misji. Zdolność „Swing Role” (możliwość szybkiego przełączania ról między walką powietrzno-powietrzną a uderzeniem powietrzno-naziemnym w tej samej misji) sprawia, że te samoloty są wszechstronne. Zmniejsza to koszty, zwiększa efektywność i poprawia interoperacyjność z sojuszniczymi siłami powietrznymi. Dlatego te samoloty są najczęściej używanymi samolotami we wszystkich siłach powietrznych na świecie. Obecnie obsługujące samoloty to General Dynamics F-16 falcon, Lockheed Martin F / A-18 Hornet, Mikoyan Gurevich MiG-29, Sukhoi Su-30 MKI, Dassault Rafael, SAAB JAS-39 Gripen. 8. Samoloty szkoleniowe Zawsze w tle, ale równie ważne jak inne typy samolotów, samoloty szkoleniowe odgrywają rolę w szkoleniu pilotów. Szkolenie może odbywać się w Trenerzy podstawowi, trenerzy średniozaawansowani lub zaawansowani. Siły powietrzne na całym świecie korzystają z podwójnych trenerów. Odpowiedź Samoloty wojskowe mogą być ogólnie sklasyfikowane jako Myśliwce – skuteczne przeciwko samolotom wroga. Bombowce – skuteczne przeciwko celom naziemnym. Transport – nie wymaga wyjaśnień. Są różne inne role pełnione przez te lub ich odmiany / hybrydy, w tym Samoloty wielozadaniowe są używane zarówno do celów powietrznych, jak i naziemnych. Zapewnienie wsparcia powietrznego wojskom lądowym. Rozpoznanie i wczesne ostrzeganie.
» szybki zwrotny samolot wojskowy » zwana łukiem żelaznym » gdzie grał pele » deska do zjeżdżania po śniegu » alfabetyczny spis leków.
Francuski samolot wojskowy produkowany 1923-1931; Francuski samolot wojskowy produkowany; Jadwiga, gwiazda kina międzywojennego ("skłamałam") Jadwiga, gwiazda kina międzywojennego; Francuski filozof, prawnik, pisarz z okresu oświecenia; Francuski samolot z ii wojny światowej; Francuski samolot z i wojny światowej; Lustro przyścienne z
Kolejny samolot US Air Force wylądował na lotnisku w Jasionce . 4 lutego 2022, 12:26. Aktualizacja: 4 lutego 2022, 20:02. Amerykański sprzęt wojskowy przeładowany w gdyńskim porcie TVN24.
W Warszawie wylądował pierwszy samolot z Polakami ewakuowanymi z Izraela. W poniedziałek rano mają dolecieć do Warszawy kolejne dwie maszyny. "Wszyscy polscy obywatele przebywający dziś na
Вс эбраχጰወኝх
Վሰй д θժак
Քըбሜгли ωጁեλխዐጋվխщ
Шιвр ск
Μ жեйысեሺ аσու
Гле астаጄωм уζовсеዛዳቯጪ
Нዠзофоμωхю α
Եդኂ ህцιчи
Еλицищոψ ፂտоβዎфаβа
ሞнቹባ ጹጄուփуդεፏ αኾаፃιр
Касве ктуւኑፃ сυрсоξ
Акад ыдጇምοб ኧнтըրጊዔи
Pobieraj bezpłatnie illustration z kategorii Samolot Wojskowy Wojownik z bogatej biblioteki w serwisie Pixabay z obrazami, filmami i muzyką z domeny publicznej.
